«Άνοιξε πέτρα», «Σταλιά-σταλιά», «Ζιγκουάλα»: Τα θρυλικά τραγούδια της Μαρινέλλας στον κινηματογράφο

Η εμβληματική ερμηνεύτρια «δάνεισε» τη φωνή της σε πολλές ταινίες του ελληνικού σινεμά, από το 1960 μέχρι το 1966 με τον Στέλιο Καζαντζίδη και από το 1967 μέχρι το 1970 μόνη της.

Η «Κυρία Δήμαρχος» ήταν η πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη με το άλλο της μουσικό μισό, με τα τραγούδια «Για 'μας ποτέ μην ξημερώσει», «Ζιγκουάλα» και «Αλλάξανε τα πράγματα» να συνοδεύουν την ιστορία της Ασπασίας Ζορμπαλά (Γεωργία Βασιλειάδου) και του Ανάργυρου Προκόπη (Βασίλη Αυλωνίτη), που αποφασίζουν να θέσουν υποψηφιότητα στις επικείμενες δημοτικές εκλογές για τη θέση του δημάρχου.

Το «Άνοιξε πέτρα», όμως έμελλε να αποτελέσει «σταθμό» στην πορεία της Μαρινέλλας. Το 1968 ο Γιάννης Δαλιανίδης προετοίμαζε το κινηματογραφικό του μιούζικαλ «Γοργόνες και Μάγκες» και σκέφτηκε να βάλει τη Μαρινέλλα να τραγουδήσει ζωντανά σε κάποια σκηνή. Ο Μίμης Πλέσσας συμφώνησε με την εκλογή αυτή και της έγραψε ένα τραγούδι μοντέρνο, το «Πες μου πού πας».

Όταν όμως άκουσε το τραγούδι ο Δαλιανίδης, έδειξε δυσαρεστημένος. Ήθελε ένα τραγούδι που να μην το έχει φανταστεί κανείς. Ένα τραγούδι που να ξαφνιάσει. Έτσι λοιπόν γράφτηκε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο το «Άνοιξε πέτρα».

Η Μαρινέλλα, όταν άκουσε το τραγούδι ενθουσιάστηκε και άρχισε τις πρόβες για να το ηχογραφήσει. Σύμφωνα με μαρτυρία του Μίμη Πλέσσα, ο χρόνος πίεζε, γιατί σε δύο μέρες έπρεπε να γυριστεί η συγκεκριμένη σκηνή. Έτσι λοιπόν αναγκάστηκε να μπει στο στούντιο και να το τραγουδήσει. Αυτή η ηχογράφηση ακούγεται στην ταινία ακόμη και σήμερα, και είναι αυτή που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στην Μαρινέλλα για το ξεκίνημα της προσωπικής της καριέρας.

Το «Σταλιά - σταλιά» στην ταινία του Κώστα Ανδρίτσου «Ο πιο καλός ο μαθητής» είναι επίσης από τις χαρακτηριστικές της εμφανίσεις στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στον «Μπλοφατζή» του 1969 τραγουδά το «Ποιος είν’ αυτός», ενώ την ίδια χρονιά η εμφανίζεται στην «Παριζιάνα» του Γιάννη Δαλιανίδη με το «Δώσ' μου τ' αθάνατο νερό» και στο «Ησαΐα, μη χορεύεις» του Κώστα Καραγιάννη με το «Πάλι θα κλάψω» που αναδεικνύει το εύρος της φωνής της και τη δραματικότητα που τη διέπνεε.

Το «Κρίμα το μπόι σου» στην ομώνυμη ταινία ακολουθεί ένα χρόνο μετά.