Ο Δημήτρης Μακαλιάς Επί Σκηνής: «Το λατρεύω που μεγαλώνω, δεν υπάρχει κάτι πιο ωραίο»

«Η παρουσία των παιδιών μου στη ζωή μου με έχει αλλάξει σαν άνθρωπο. Αυτό μόνο θα σου πω. Οτιδήποτε έρχεται και μας σοκάρει, μας ταρακουνάει, μας μετατοπίζει όπως είναι η απώλεια, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού. Αλλάζει κάθε τι. Με έχει αλλάξει και στο επαγγελματικό κομμάτι αλλά και όταν βρίσκομαι πάνω στο σανίδι» λέει ο Δημήτρης Μακαλιάς όταν τον ρωτάμε πόσο τον έχει επηρεάσει η γέννηση των παιδιών του στην καριέρα του.

Ο Δημήτρης Μακαλιάς δεν φοβάται την αλλαγή, όπως μας λέει, την θέλει και την αναζητά:

«Μ' αρέσει που βλέπω άλλες ταχύτητες του εαυτού μου. Μ' αρέσει που η οικογένειά μου μεγαλώνει και γεμίζει διαφορετικά πράγματα, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικές εμπειρίες. Γενικότερα είμαι άνθρωπος που αγκαλιάζει την αλλαγή. Του αρέσει η αλλαγή. Και νομίζω ότι από μικρός την επιδίωκα κιόλας. Οπότε, ναι. Γουστάρω που μεγαλώνω και αλλάζω».

Όταν τον ρωτήσαμε αν έχει αφήσει πίσω του κάποιες άσχημες στιγμές που κάπως τον σημάδεψαν εκείνος απάντησε:

«Είναι κάτι που έχω αφήσει πίσω και θέλω να πάω παρακάτω. Σίγουρα, δεν είναι μόνο η δημοσιότητα, πρέπει να προσέχουμε το τι λέμε και το τι κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό. Αλλά αυτό που εγώ θέλω να εστιάσω είναι να μείνουμε λίγο στην ουσία των πραγμάτων και όχι στις λέξεις. Αυτό είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει πια στην εποχή μας. Παίζουμε περισσότερο με τις εντυπώσεις και τις λέξεις και όχι με το τι πραγματικά θέλουμε να πούμε. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις».

Όταν τον ρωτήσαμε πιο είναι για εκείνον το πιο σημαντικό προσόν στη ζωή ενός ανθρώπου ο Δημήτρης Μακαλιάς απάντησε:

«Εγώ θα εστίαζα σε ένα αν μπορούσα, το οποίο έτσι με έχει χαρακτηρίσει στη ζωή μου, είναι η εργατικότητα. Σε ό,τι και να κάνεις. Εργατικότητα σημαίνει συνέπεια στην οικογένειά σου, εργατικότητα για τα παιδιά σου, να είσαι από πάνω, να φροντίζεις, να προσέχεις, να προσφέρεις».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τον Δημήτρη Μακαλιά:

Στην παράσταση «Πριν και μετά. Τα παιδιά» χρησιμοποιείτε πολύ προσωπικές εμπειρίες γύρω από την γονεϊκότητα και τις σχέσεις. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να μετατρέπεις πραγματικές στιγμές της οικογενειακής ζωής σε χιούμορ χωρίς να χάνεται η αλήθεια και η ευαισθησία πίσω από αυτές.

Δημήτρης Μακαλιάς: Θεωρώ ότι η ζωή μας έχει πάρα πολλή χιούμορ. Έχει πάρα πολλές κωμικές στιγμές. Και ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με τα παιδιά. Όταν γίνεσαι γονιός, μπαίνεις σε ένα πεδίο το οποίο δεν το γνωρίζεις καθόλου. Δεν στο διδάσκει κανείς. Δεν υπάρχει ένα εγχειρίδιο που σου λέει πώς θα γίνεις γονιός και πρέπει να τα κάνεις όλα σωστά. Η ζωή έχει μόνο ευτράπελα. Έχει αναπάντεχα. Οπότε οι ιστορίες είναι πραγματικά αληθινές. Είναι πηγαίες. Είναι στιγμές που έχουμε κάνει λάθη. Είναι στιγμές που τα παιδιά μας έχουν κάνει ό,τι κάναμε κι εμείς και χειρότερα πράγματα. Οπότε νομίζω ότι αυτά κάπως μπλέκονται. Η αλήθεια έρχεται και συναντάει τη θεατρική πράξη. Και κάπως με αυτό το κοινό ταυτίζεται πάρα πολύ. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι είναι είτε γονείς είτε άνθρωποι που θέλουν να γίνουν γονείς. Ή και άνθρωποι που δεν θέλουν να γίνουν γονείς. Το καλό είναι ότι για να γελάσουν μαζί μας που γίναμε γονείς και λένε σας τα έλεγα, κάπως ταυτίζονται όλοι αυτοί με τις ιστορίες. Γιατί το πριν και μετά έχει δύο ανθρώπους που έχουν παιδιά. Εμένα και την Έλενα Χαραλαμπούδη. Αλλά έχει και δύο ανθρώπους. Την Ευγενία Σαμαρά και τον Κώστα Μαλιάτση που δεν έχουν παιδιά. Αλλά συναναστρέφονται ανθρώπους που έχουν παιδιά κι ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Έχεις μιλήσει αρκετές φορές δημόσια για το πώς η πατρότητα άλλαξε τη ζωή και τον τρόπο σκέψης σου. Θεωρείς ότι μετά την απόκτηση των παιδιών άλλαξε και η καλλιτεχνική σου ταυτότητα; Υπάρχουν πράγματα που πλέον δεν μπορείς ή δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις με τον ίδιο τρόπο πάνω στη σκηνή.

Δημήτρης Μακαλιάς: Η παρουσία των παιδιών μου στη ζωή μου με έχει αλλάξει σαν άνθρωπο. Αυτό θα σου πω. Οτιδήποτε έρχεται και μας σοκάρει, μας ταρακουνάει, μας μετατοπίζει όπως είναι η απώλεια, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού. Αλλάζει κάθε τι. Με έχει αλλάξει και στο επαγγελματικό κομμάτι αλλά και όταν βρίσκομαι πάνω στο σανίδι. Το τι θέλω να πω, ο τρόπος που θέλω να το πω πάντα με νοιάζει αν υπάρχει η παιδεία από κάτω. Σου λέω κάτι τόσο απλό. Προσέχω κάθε τι. Προσέχω το λόγο. Προσέχω τα μηνύματα που θέλω να περάσω. Έχω βάλει ένα μεγαλύτερο φίλτρο, θα έλεγα. Και προσπαθώ να περάσω τα μηνύματά μου με πιο ήπιο τρόπο. Δεν τα κάνω πια τόσο με γωνίες, τόσο εξωστρεφώς τα πράγματα. Θέλω να είμαι συνεπής με μένα και πάντα όταν κάνω κάτι πάνω στη σκηνή σκέφτομαι αν ήταν τώρα ο γιος μου από κάτω θα ήμουν oκ με αυτό που ακούει; Οπότε ναι, με έχει επηρεάσει και νιώθω ότι με έχει κάνει αρκετά καλύτερο σαν άνθρωπο αλλά και σαν ηθοποιό. Δεν ξέρω αν είμαι πολύ καλός αλλά σίγουρα είμαι λίγο καλύτερος.

Πώς βιώνεις το πέρασμα του χρόνου. Σου αρέσει που μεγαλώνεις;

Δημήτρης Μακαλιάς: Το λατρεύω που μεγαλώνω. Δεν υπάρχει κάτι πιο ωραίο. Αλήθεια, γεύομαι την κάθε στιγμή με τεράστια ευτυχία. Όταν ήμουν μικρός πίστευα ότι θα πεθάνω και μικρός. Δηλαδή, έλεγα ότι δεν θα περάσω τα 27-28 μου. Κάτι τέτοιο νόμιζα για μένα. Τώρα έχω φτάσει στιγμή που θέλω να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Μ' αρέσει που γερνάω. Μ' αρέσει που ωριμάζω. Μ' αρέσει που ασπρίζω. Χάνω τα μαλλιά μου. Προσπαθώ να αλλάξω πράγματα. Έχω αρχίσει και να γυμνάζομαι. Να κάνω λίγη διατροφή καλύτερη. Αλλά, μ' αρέσει που αλλάζω. Μ' αρέσει που βλέπω άλλες πτυχές του εαυτού μου. Μ' αρέσει που βλέπω άλλες ταχύτητες του εαυτού μου. Μ' αρέσει που η οικογένειά μου μεγαλώνει και γεμίζει διαφορετικά πράγματα, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικές εμπειρίες. Γενικότερα είμαι άνθρωπος που αγκαλιάζει την αλλαγή. Του αρέσει η αλλαγή. Και νομίζω ότι από μικρός την επιδίωκα κιόλας. Οπότε, ναι. Γουστάρω.

Παίζεις και σε άλλο έργο. Η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ - «Εγώ θα σας τα πω!». Με τόσους γνωστούς ηθοποιούς. Πιατάς, Κοκκίδου. Εκεί, τι διαφορετικό κάνεις, τι γίνεται. Είναι μια κλασική επιθεώρηση ή υπάρχει κάτι άλλο με τον κοινό. Τι θα δει ο θεατής;

Δημήτρης Μακαλιάς: Αρχικά, να σου πω ότι δεν υπάρχει πια κλασική επιθεώρηση. Έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα πράγματα που είναι ένα, θα έλεγα, το έχουμε παρεξηγήσει λίγο το είδος της επιθεώρησης. Είναι μια ωραία επιθεώρηση, κωμωδία, με πολιτική σάτιρα. Είναι κάτι το οποίο μπορώ να σου πω ότι περίμενα χρόνια. Θεωρώ ότι κάνω θέατρο γιατί θεωρώ ότι είναι μια πολιτική πράξη από μόνο του. Ό,τι και αν κάνεις, είτε είναι κωμωδία είτε δεν είναι, θεωρώ ότι είναι μια πολιτική πράξη το θέατρο. Οπότε εδώ έρχεται να συνδυάσει τις δύο μου αγάπες. Το πολιτικό κομμάτι, που το λατρεύω, χρησιμοποιώ τις πολιτικές επιστήμες, κάνω θέατρο γιατί θέλω να πω κάτι. Αυτός ο συνδυασμός για μένα είναι εκρηκτικός και θεωρώ ότι λείπει πάρα πολύ από τον κόσμο. Θέλουμε να γελάσουμε, αλλά θέλουμε για να γελάσουμε και με τα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε, με πράγματα που μας αφορούν. Αυτά που συζητάμε στις παρέες, η επιθεώρηση αυτή τη στιγμή έρχεται πιο έτοιμη από ποτέ. Έχει να σατιρίσει τόσα πολλά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Οπότε θεωρώ ότι ο κόσμος το έχει ανάγκη και γι' αυτό βλέπω ότι ήδη το έχει αγκαλιάσει. Πριν καν ξεκινήσουμε, ήδη βλέπω ότι τα θέατρα σιγά σιγά αρχίζουν να γεμίζουν.

Σου λείπει η τηλεόραση. Διάβασα πως κάποια στιγμή κορέστηκες, ας το πούμε, πως βαρέθηκες να κάνεις τηλεόραση. Τι ήταν αυτό που σε κούρασε;

Δημήτρης Μακαλιάς: Θα σου απαντήσω ότι δεν με έχει κουράσει τηλεόραση. Απλά κάποια στιγμή, νομίζω σ' αυτό αναφέρεσαι, είπα ότι με έκανε χειρότερο άνθρωπο. Με έκανε χειρότερο άνθρωπο γιατί μπήκα σε μία διαδικασία ταχύτητας και ξέρεις όταν μπεις μέσα στο χορό χορεύεις. Δεν μπορεί όλοι να χορεύουν χανιώτικο και εσύ να θες να κάνεις καλαματιανό. Κάπως κλωτσάει όλο αυτό. Οπότε μπήκα σε ένα χορό στον οποίο δεν ήθελα πάρα πολύ να χορέψω με αυτόν τον τρόπο. Θα μου άρεσε να κάνω και το δικό μου χορό ή να φέρω τη δική μου ταυτότητα σε όλο αυτό. Όταν λοιπόν νιώθεις ότι έρχεται ένας κορεσμός στον τρόπο που κάνεις τηλεόραση θεωρώ ότι πρέπει να σταματάς να παίρνεις χρόνο και να επιστρέφεις με κάτι το οποίο σου ταιριάζει. Και νομίζω ότι αυτό έχει γίνει αυτή τη στιγμή. Μου λείπει τόσο όσο μέχρι να ξαναγυρίσω με κάτι που μου ταιριάζει και μου αρέσει. Δεν μου λείπει να πω ότι είναι αυτό ο σκοπός και πρέπει οπωσδήποτε να κάνω τηλεόραση. Δόξα τω Θεώ είμαι ηθοποιός οπότε ξέρεις καταφεύγω σε άλλα πράγματα επαγγελματικά δεν είναι το ένα και το αυτό η τηλεόραση οπότε μου δίνει τη δυνατότητα να πάρω το χρόνο μου και να κάνω τις επιλογές μου και χαίρομαι γι' αυτό.

Με την παράσταση «Πες Το Ψέματα» υπήρξαν αντιδράσεις και λοιπά και λοιπά δέχτηκες πολύ hate. Αυτό ξέρω ότι σε επηρέασε πάρα πολύ. Σε κλείδωσε κατά έναν τρόπο. Είναι επικίνδυνη τελικά η δημοσιότητα; Μπορεί κάποιος να βρεθεί προ εκπλήξεων. Να παρεξηγηθεί. Τελικά νιώθεις πως έκανες κάποιο λάθος μέσα σε όλο αυτό το πράγμα;

Δημήτρης Μακαλιάς: Κοίταξε, την αυτοκριτική μου την κάνω. Κάθε μέρα για τα πράγματα που κάνω. Οπότε και για αυτό το γεγονός την έκανα. Δεν είναι ο χώρος και ο τόπος τώρα η κατάλληλη στιγμή και ο χρόνος να το συζητήσουμε αυτό για το δικό μου κομμάτι γιατί όντως με έχει στεναχωρήσει και με έχει πονέσει. Είναι κάτι που έχω αφήσει πίσω και θέλω να πάω παρακάτω. Σίγουρα, δεν είναι μόνο η δημοσιότητα, πρέπει να προσέχουμε το τι λέμε και το τι κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό. Αλλά αυτό που εγώ θέλω να εστιάσω είναι να μείνουμε λίγο στην ουσία των πραγμάτων και όχι στις λέξεις. Αυτό είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει πια στην εποχή μας. Παίζουμε περισσότερο με τις εντυπώσεις και τις λέξεις και όχι με το τι πραγματικά θέλουμε να πούμε. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις. Συμφωνώ απόλυτα. Πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ σ' αυτό. Αλλά αν καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει ο άλλος νομίζω ότι δεν χρειάζεται τουλάχιστον να τον σταυρώσουμε. Οπότε κάπως έτσι θα ήθελα να κινούμαι. Με προσοχή, ηρεμία, αυτοσυντράτηση και σίγουρα με πάρα πολύ αγάπη. Ακόμα και στην αυτοκριτική μου επιμένω να πιστεύω ότι έχω πολύ αγάπη να δώσω και έχω δώσει πάρα πολύ αγάπη.

Είδα σε μια συνέντευξή σου ότι ο Βουτσάς σου είχε πει πως πρέπει να κρατάς πάντα το κοινό απασχολημένο με κάτι δικό σου. Και κάπως εγώ το συνέδεσα και λέω το πιστεύεις ακόμα αυτό; Κάπως αυτή την εποχή των social media μοιάζει να είναι πολύ επίκαιρο αυτό το πράγμα.

Δημήτρης Μακαλιάς: Ισχύει πάρα πολύ. Ήταν πολύ μπροστά ο Κώστας, είναι αλήθεια. Ξέρεις τι κρατάω. Το ότι πρέπει να προσφέρεις υλικό στο κοινό σου. Δεν νομίζω ότι εννοούσε να το κάνεις με την προσωπική σου ζωή ή με τέτοια πράγματα. Εννοούσε με τη θεατρική σου υπόσταση, θεωρώ. Οπότε εννοούσε να είσαι πάντα ενεργός. Και αυτό είναι κάτι το οποίο ισχύει, ειδικά στην εποχή μας. Δηλαδή είναι πιο επίκαιρο από ό,τι ήταν τότε που το έλεγε ο Κώστας. Γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε και αυτή η πληθώρα πληροφορίας. Τόσα μέσα που μπορούσες να δεις ένα δισεκατομμύρια πράγματα. Και ο κόσμος με πολύ μεγάλη ευκολία ο οποιοσδήποτε μπορούσε να βγει μπροστά στη δημοσιότητα. Σίγουρα τώρα πιο πολύ από ποτέ θεωρώ ότι η επαγγελματική μας δουλειά, η επαγγελματική μας υπόσταση έχει λόγο ύπαρξης και μάλιστα να έχει μία συνέχεια. Η σταθερότητα έχει ένα κόστος θετικό. Δηλαδή το κοινό μαθαίνει από σένα, ξέρει ποιος είσαι, ξέρει τι έχεις να δώσεις. Οπότε ναι, όταν δεν κάνεις μεγάλα κενά δεν χάνεσαι, θα το πω τόσο γρήγορα, γιατί πια χάνεσαι πιο γρήγορα. Είναι καλό να συνεχίσεις, να έχεις μία ροή στο επαγγελματικό σου, αλλά και στην προσωπικότητά σου. Να μην αλλάζεις, να μην αλλοιώνεσαι, να προσφέρεις αυτό που είσαι με συνέπεια. Οπότε αυτό το κρατάω.

Ξέρω πως απολαμβάνεις το γεγονός πως έχεις οικογένεια. Ωραία. Έρχεται ποτέ όμως σε κόντρα η οικογενειακή ζωή σου με τη δουλειά και τη δημοσιότητα;

Δημήτρης Μακαλιάς: Θα σου είμαι ειλικρινής, δεν μου έχει συμβεί. Σίγουρα προκύπτει, όταν είμαστε όλοι μαζί οικογενειακώς κάπου, τα παιδιά μπήκανε γρήγορα στη διαδικασία να καταλάβουν ότι δεν είναι και τίποτα να σε αναγνωρίσει ένας άνθρωπος στον δρόμο ή να σου μιλήσει. Δεν είναι κάτι. Το λέμε στα παιδιά ότι είναι ωραίο και εσείς να χαιρετάτε έναν άνθρωπο στο δρόμο να του λέτε μια καλημέρα. Η κοινωνικότητα είναι κάτι το οποίο, ως έναν βαθμό, έχει να σου προσφέρει ωραία και θετικά πράγματα. Οπότε το κρατάμε έτσι. Δεν μας έχει φέρει πρόβλημα. Εντάξει, λίγο η μικρή που είναι τριάμισι χρονών δεν αντιλαμβάνεται πώς μπορεί να με βλέπει στην τηλεόραση και να με βλέπει και δίπλα της. Δυσκολεύεται, αλλά εντάξει. Νομίζω ότι είμαστε σε μια εποχή που η δημοσιότητα δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα πια. Υπάρχει μια οικειότητα. Τα social media μας έχουν κάνει όλοι να νιώθουμε ότι είμαστε μια παρέα. Και ότι όλοι έχουμε επαφή με όλους. Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό. Δεν υπάρχει τίποτα να ανακαλύψεις ξαφνικά στον δρόμο βλέποντας κάποιον άνθρωπο. Είμαστε όλοι ανοιχτά βιβλία.

Ποια αρετή πιστεύεις, γενικά ρε παιδί μου, όχι μόνο να σε το πει ως ένας καλλιτέχνης, ποια αρετή πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας άνθρωπος σήμερα για να είναι ok. Δηλαδή, κατάλαβες, να είναι ok από την άποψη όχι μόνο για τον εαυτό του, να είναι εντάξει για όλους.

Δημήτρης Μακαλιάς: Ναι, εντάξει. Δεν υπάρχει προφανώς μια απάντηση να σου δώσω σε κάτι τέτοιο. Εγώ θα εστίαζα σε ένα αν μπορούσα, το οποίο έτσι με έχει χαρακτηρίσει στη ζωή μου, είναι η εργατικότητα. Σε ό,τι και να κάνεις. Εργατικότητα σημαίνει συνέπεια στην οικογένειά σου, εργατικότητα για τα παιδιά σου, να είσαι από πάνω, να φροντίζεις, να προσέχεις, να προσφέρεις. Εργατικότητα στη σχέση σου με τη σύζυγο, το σύζυγο, οτιδήποτε. Να είσαι εκεί, να παλεύεις για αυτή τη σχέση, να μην αφήνεις εύκολα τη σχέση να αλλοιωθεί ή να μπουνε τρίτα πρόσωπα και να χαλάσουν τη σχέση σου ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβεί. Δουλειά και στη σχέση. Εργατικότητα στη σχέση με τους φίλους, με τους γονείς. Στη δουλειά σου. Συνέπεια. Όλα αυτά νομίζω ότι κρύβεται πίσω από μία πίστη ότι πρέπει να είσαι εργατικός. Δεν μπορείς να αφεθείς στην χαλαρότητα ή να πεις ότι όλα γίνονται εύκολα. Είμαστε στην εποχή του εύκολου οπότε οτιδήποτε μας κουράζει ή απαιτεί λίγη δουλειά από εμάς έχει κόστος. Νομίζω ότι πρέπει να το παίρνουμε το κόστος αυτό και να δουλεύουμε το κάθε τι, ο καθένας με τον τρόπο του, στον τομέα του.