CULTURE

Ναταλία Δραγούμη: «Η απόρριψη θα υπάρξει – Το δύσκολο είναι να μάθεις να τη διαχειρίζεσαι»

Ναταλία Δραγούμη: «Η απόρριψη θα υπάρξει – Το δύσκολο είναι να μάθεις να τη διαχειρίζεσαι»
H Ναταλία Δραγούμη μιλάει στο Επί Σκηνής του CNN Greece.  Νίκος Ραζής/CNN Greece

«Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα της δουλειάς αυτής είναι η αντοχή της απόρριψης, που πρέπει να την έχεις, γιατί η απόρριψη θα υπάρχει. Ή ο χειρισμός της επιτυχίας, η διαχείριση της επιτυχίας και της αποτυχίας. Και τα δύο τα θεωρώ στο ίδιο επίπεδο». Η Ναταλία Δραγούμη μιλά στο «Επί Σκηνής» του CNN Greece, με αφορμή την παράσταση «Η Ιδέα της Χρονιάς», για τη ζήλια, τις παρεξηγήσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και για τη διαδρομή της στο θέατρο και την τηλεόραση, τις συνεργασίες που επιλέγει και τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν την αντίληψή της για την υποκριτική.

«Εκείνη την εποχή είχα ακούσει διάφορα. Για παράδειγμα, ότι δεν θα έπρεπε να με πάρουν ως μαθήτρια του Εθνικού για να παίξω στην Επίδαυρο, στον Χορό, γιατί είχαν προτεραιότητα οι άνθρωποι που δυσκολεύονταν οικονομικά. Αυτό, όμως, δεν λειτουργεί έτσι. Πηγαίνεις εκεί για να μάθεις. Είναι σαν πρακτική. Δεν είναι αυτό το κριτήριο και σίγουρα δεν είναι το πρώτο κριτήριο. Δεν μου το επέβαλε κανείς, απλώς υπήρχε αυτή η αντίληψη. Είχα ακούσει, επίσης, από έναν καθηγητή, ηθοποιό και σκηνοθέτη, ότι αν δεν έχεις βασανιστεί στη ζωή σου, δεν μπορείς να γίνεις ηθοποιός, δεν μπορείς να γίνεις καλός ηθοποιός. Ότι πρέπει να έχεις πολύ βασανισμένα βιώματα από τα παιδικά σου χρόνια. Όλο αυτό μου δημιουργούσε ερωτήματα. Γιατί τα δικά μου παιδικά χρόνια ήταν πολύ φωτεινά και ωραία, ανάλαφρα. Εννοείται ότι χρειάζεται να έχεις βάθος για να είσαι ηθοποιός, να καλλιεργείς το πνεύμα σου, να διαβάζεις, να παρατηρείς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ένας βασανισμένος άνθρωπος ή να σου έχουν συμβεί κακοτυχίες. Δεν νομίζω ότι τέτοιες αντιλήψεις ισχύουν σήμερα. Τουλάχιστον θέλω να το πιστεύω.»

dragoumi natalia

H Ναταλία Δραγούμη μιλάει στο Επί Σκηνής του CNN Greece.

Νίκος Ραζής/CNN Greece

Η Ναταλία Δραγούμη θυμάται τα πρώτα χρόνια της καριέρας της όταν ήταν ακόμη μαθήτρια υποκριτικής στο Εθνικό Θέατρο. Τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα για εκείνη.

Στη συζήτησή μας επιστρέφει, επίσης, σε μια ιδιαίτερα έντονη ανάμνηση από τα πρώτα της βήματα στη δραματική σχολή: το σχόλιο της Μαίρης Αρώνη, η οποία την είχε αποκαλέσει «ψεύτρα» μετά την παρουσίαση ενός θεατρικού μονολόγου.

«Tην πρώτη μέρα του μαθήματος της υποκριτικής με τη Μαίρη Αρώνη μάς είπε να παρουσιάσουμε τα κομμάτια που είχαμε δώσει στις εξετάσεις. Δεν είχαμε ξεκινήσει ακόμη να δουλεύουμε μαζί της. Εγώ είχα επιλέξει την «Πόλη» του Αναγνωστάκη, είχα απλώς μάθει τα λόγια μου και τα είπα. Δεν είχα δάσκαλο υποκριτικής που να με προετοιμάζει για τις εξετάσεις. Μάλιστα, τότε δεν ήταν σωστό να είσαι προετοιμασμένος με αυτόν τον τρόπο. Όταν τελείωσα, μου είπε: «Είσαι ψεύτρα». Ήμουν 17,5 χρονών, πολύ μικρή, και τη ρώτησα τι εννοεί. Τη ρώτησα τι πρέπει να κάνω για να μην είμαι, αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι μου απάντησε ποτέ, ενώ θα έπρεπε. Θεωρώ ότι ήταν ένα σχόλιο πάρα πολύ αιχμηρό. Με τρύπησε πολύ βαθιά, αλλά μου έκανε και πάρα πολύ καλό, γιατί από τότε άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτό που μου είχε επισημάνει. Ο τρόπος της, βέβαια, δεν ήταν παιδαγωγικός. Ίσως τα τόσο μυθικά πρόσωπα εκείνης της εποχής να μη νοιάζονταν τόσο για το πώς θα μιλήσουν σε έναν μαθητή, ώστε να καταλάβει αυτό που θέλουν να του πουν.», θυμάται. Η εμπειρία εκείνη, όπως εξηγεί, την ακολούθησε για χρόνια, μέχρι να καταφέρει να κατανοήσει τι ακριβώς σήμαινε και να μετατρέψει την πληγή σε ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της υποκριτικής της.

dragoumi natalia

H Ναταλία Δραγούμη μιλάει στο Επί Σκηνής του CNN Greece.

Νίκος Ραζής/CNN Greece

Η ηθοποιός μιλά ακόμη για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες ηθοποιοί μετά τα 50, χωρίς να αντιμετωπίζει το ζήτημα ως προσωπικό παράπονο, αλλά ως μια πραγματικότητα που συνδέεται και με τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη γυναικεία ηλικία. Επίσης θυμάται την συνεργασία της με τον Πάνο Κοκκινόπουλο:

«Η συνεργασία με τον Κοκκινόπουλο ήταν για μένα σταθμός. Μέχρι τότε είχα ξεκινήσει με πιο τηλεοπτικά πράγματα, με τα τρικάμερα που υπήρχαν τότε –δεν ξέρω αν υπάρχει πλέον αυτή η έννοια– και πέρασα σε κάτι πιο κινηματογραφικό. Θεωρώ ότι ο Κοκκινόπουλος έφερε τον κινηματογράφο στην τηλεόραση. Με βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός ότι είχε την κάμερα στο χέρι. Ήταν η πρώτη φορά που το ένιωθα αυτό. Η κάμερα ακολουθούσε τον ηθοποιό, σχεδόν έκλεβε στιγμές του, και δεν έπρεπε εκείνος να στέκεται μπροστά σε ένα συγκεκριμένο κάδρο για να παίξει. Αυτό με απελευθέρωσε. Μου άρεσαν πολύ οι ρόλοι που έπαιξα εκεί. Μια σειρά-σταθμός για μένα ήταν και η «Καρδιά ενός αγγέλου», του Στράτου Μαρκίδη, με τον Νίκο Νινιό και τον Πασχάλη Τσαρούχα. Ήταν η ιστορία, βασισμένη στο βιβλίο της Αναστασίας Κορινθίου, στην οποία ο άντρας μου, ο Νίκος Νινιός, έδινε το παιδί μου για εμπορία οργάνων. Αυτό με σημάδεψε, γιατί είχα μόλις γεννήσει το πρώτο μου παιδί και μπορούσα να νιώσω στο πετσί μου τι σημαίνει κάτι τέτοιο. Ταυτόχρονα, όμως, περνούσαμε καταπληκτικά. Πηγαίναμε εκτός έδρας, κάναμε εκδρομές στα Γιάννενα, στη Βυτίνα. Υπήρχε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Αυτό που συνέβαινε σε εκείνη τη γυναίκα το έβλεπα μέσα στη φύση, αλλά παράλληλα γελούσαμε. Δεν είναι στόχος να στενοχωριέσαι όταν παίζεις δυσάρεστους ρόλους. Είναι μέρος της τεχνικής να βρίσκεις την αλήθεια, όπως πολύ ωραία μου είχε πει και η Μαίρη Αρώνη, αλλά να μπορείς και να μπαινοβγαίνεις σε αυτήν. Να μη στενοχωριέσαι τόσο ώστε να πάθεις κάτι οργανικό, παθολογικό».

ticketmaster800538.jpg

Και όταν η συζήτηση φτάνει στο τι χρειάζεται τελικά ένας άνθρωπος για να αντέξει στον χώρο της υποκριτικής, η απάντησή της είναι σαφής:

«Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα της δουλειάς αυτής είναι η αντοχή της απόρριψης, που πρέπει να την έχεις, γιατί η απόρριψη θα υπάρχει. Ή ο χειρισμός της επιτυχίας, η διαχείριση της επιτυχίας και της αποτυχίας. Και τα δύο τα θεωρώ στο ίδιο επίπεδο». Μια συζήτηση για την τέχνη, την προσωπική εξέλιξη, την αλήθεια στη σκηνή και την ανάγκη να συνεχίζεις να μαθαίνεις.

Η συνέντευξη της Ναταλίας Δραγούμη στο «Επί Σκηνής» του CNN Greece

Στην «Ιδέα της Χρονιάς», η ζήλια και οι παρεξηγήσεις οδηγούν σε κωμικό χάος. Στις σχέσεις μας, πληγώνουν περισσότερο όσα συμβαίνουν πραγματικά ή όσα φοβόμαστε ότι συμβαίνουν;

Ναταλία Δραγούμη: Νομίζω ότι αυτά που έχουμε στο μυαλό μας είναι πιο σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις, γιατί το μυαλό τα διαστρεβλώνει, τα πηγαίνει πάρα πολύ μακριά, φεύγει από την πραγματικότητα και επηρεάζει πάρα πολύ τη συμπεριφορά μας. Ενώ, αν είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα –μιλάω γενικά, όχι μόνο για τις σχέσεις–, έρχεται μια ψυχραιμία στον άνθρωπο, μια νηφαλιότητα και μια οργάνωση συμπεριφοράς και σκέψης, η οποία είναι πολύ ώριμη. Όταν, όμως, είναι όλα στο μυαλό μας, υπάρχει ένα χάος και βγαίνουν πολύ εύκολα ο θυμός και ο παραλογισμός.

natalia dragoumi

Η Ναταλία Δραγούμη.

Νίκος Ραζής/CNN Greece

Τι σε γοητεύει σε αυτή την κωμωδία; Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις ότι θέλεις να συμμετάσχεις στην παράσταση;

Ναταλία Δραγούμη: Καταρχάς, πολύ συχνά οι επιλογές μου για μια παράσταση εξαρτώνται από το σχήμα και όχι από το έργο. Ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Είμαστε φίλοι πάρα πολλά χρόνια και θεωρώ ότι έπρεπε να έχει ήδη γίνει αυτή η συνεργασία, αλλά δεν είχε γίνει. Είναι μια ομάδα στην οποία ο Άκης Σακελλαρίου είναι σαν αδελφός μου, με τη Σοφία Βογιατζάκη έχω οικειότητα, τη γνωρίζω χρόνια και κάνουμε παρέα, ενώ με τον Θανάση Κουρλαμπά έχουμε συνεργαστεί και άλλες φορές. Είναι ένα εξαιρετικό παιδί. Είναι, λοιπόν, μια ομάδα πολύ καλών ηθοποιών. Το πιο βασικό, όμως, είναι ότι πρόκειται για κωμωδία. Ήθελα να κάνω κωμωδία, μετά το «Άλσος», που ήταν επίσης κωμωδία. Έτσι, έκανα ένα βήμα έξω από τον εαυτό μου, δρασκέλισα αρκετά μακριά από αυτό που συνήθως κάνω. Θεώρησα ότι αυτό το έργο θα ήταν μια πολύ ωραία συνέχεια και ότι θα περνούσα έναν ωραίο, ήσυχο, ευχάριστο χειμώνα. Χτύπα ξύλο!

Έχεις απορρίψει προτάσεις για να προστατεύσεις την καλλιτεχνική σου ελευθερία; Τι δεν θα δεχόσουν ποτέ, ακόμη κι αν επρόκειτο για έναν πρωταγωνιστικό τηλεοπτικό ρόλο;

Ναταλία Δραγούμη: Νομίζω ότι και πάλι το σχήμα θα έπαιζε τον σημαντικότερο ρόλο. Όχι τόσο το σενάριο ή το καλλιτεχνικό κομμάτι, όσο οι άνθρωποι με τους οποίους θα έπρεπε να συναναστρέφομαι και να μοιραστώ αυτή τη δουλειά. Γιατί, ξέρεις, κάθε έργο, κάθε δουλειά είναι μια ζωή. Είναι ένας μικρός κόσμος που χτίζεται και ζεις μέσα σε αυτόν. Δεν είναι απλώς ότι πηγαίνω στη δουλειά μου, τελειώνω και φεύγω. Είναι όλο μια μαγεία. Εγώ αυτή τη μαγεία τη θέλω, την επιζητώ, τη χρειάζομαι, μου αρέσει. Έχω μια παιδικότητα στον χαρακτήρα μου και μπαίνω εύκολα σε αυτή τη μαγεία. Είναι και στοιχείο του χαρακτήρα μου. Οπότε, αν θεωρώ ότι κάποιος μπορεί να μου τη χαλάσει, είτε με τη συμπεριφορά του είτε επειδή είναι ένα πρόσωπο με το οποίο δεν θα ήθελα να συνεργαστώ, θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά.

dragoumi

Η Ναταλία Δραγούμη.

Νίκος Ραζής/CNN Greece

Θέλω να επιστρέψουμε σε μια ιστορία που είχες διηγηθεί σε τηλεοπτική συνέντευξη. Η Μαίρη Αρώνη, όταν ήσουν μαθήτρια στη δραματική σχολή, σου είχε κάνει ένα πολύ σκληρό σχόλιο, αποκαλώντας σε «ψεύτρα». Τι ακριβώς είχε συμβεί;

Ναταλία Δραγούμη: Θα σου πω την ιστορία από την αρχή. Την πρώτη μέρα του μαθήματος της υποκριτικής με τη Μαίρη Αρώνη μάς είπε να παρουσιάσουμε τα κομμάτια που είχαμε δώσει στις εξετάσεις. Δεν είχαμε ξεκινήσει ακόμη να δουλεύουμε μαζί της. Εγώ είχα επιλέξει την «Πόλη» του Αναγνωστάκη, είχα απλώς μάθει τα λόγια μου και τα είπα. Δεν είχα δάσκαλο υποκριτικής που να με προετοιμάζει για τις εξετάσεις. Μάλιστα, τότε δεν ήταν σωστό να είσαι προετοιμασμένος με αυτόν τον τρόπο. Όταν τελείωσα, μου είπε: «Είσαι ψεύτρα». Ήμουν 17,5 χρονών, πολύ μικρή, και τη ρώτησα τι εννοεί. Τη ρώτησα τι πρέπει να κάνω για να μην είμαι, αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι μου απάντησε ποτέ, ενώ θα έπρεπε. Θεωρώ ότι ήταν ένα σχόλιο πάρα πολύ αιχμηρό. Με τρύπησε πολύ βαθιά, αλλά μου έκανε και πάρα πολύ καλό, γιατί από τότε άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτό που μου είχε επισημάνει. Ο τρόπος της, βέβαια, δεν ήταν παιδαγωγικός. Ίσως τα τόσο μυθικά πρόσωπα εκείνης της εποχής να μη νοιάζονταν τόσο για το πώς θα μιλήσουν σε έναν μαθητή, ώστε να καταλάβει αυτό που θέλουν να του πουν. Έχω και άλλα τέτοια παραδείγματα που μου έκαναν πολύ κακό. Αλλά ήταν άλλες εποχές και δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν. Η διδασκαλία ήταν τελείως διαφορετική τότε από ό,τι είναι σήμερα. Θέλω να σου πω ότι ένα πρόβλημα που μου δημιουργήθηκε από την κακή διαπαιδαγώγηση κατάφερα να το ξεπεράσω μόλις αυτό το καλοκαίρι. Έχω παίξει αμέτρητες παραστάσεις, έχω ένα τεράστιο θεατρικό βιογραφικό, με περισσότερες από 70 παραστάσεις, και το ξεπέρασα τώρα. Αυτό το σχόλιο με έκανε να ψαχτώ μόνη μου, να προσπαθήσω να καταλάβω τι σημαίνει. Το δούλευα, το δούλευα, το δούλευα. Σήμερα είναι για μένα ένας τεράστιος στόχος. Και όχι μόνο αυτό: όταν διδάσκω εγώ, ασχολούμαι με την αλήθεια, τη δική μας, την εσωτερική. Με το πώς τη βάζουμε μέσα σε έναν ρόλο. Θεωρώ ότι αυτό το κατάλαβα καταπληκτικά με τον μεγάλο μου δάσκαλο, τον Ανδρέα Βουτσινά, στο Παρίσι, όταν συνέχισα τις σπουδές μου.

Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που δίδασκε η Μαίρη Αρώνη και σε αυτό που έμαθες αργότερα από τον Ανδρέα Βουτσινά;

Ναταλία Δραγούμη: Από τη Μαίρη Αρώνη έπαιρνες κάτι άλλο. Έπαιρνες μια αύρα, μια αίσθηση του θεάτρου. Δεν θα πω απλώς το στήσιμο στη σκηνή, αλλά όλο αυτό που εξέπεμπε το θέατρο. Μπορεί να σου έλεγε «κάνε τρία βήματα εκεί» ή «εδώ να κλάψεις, να θυμώσεις». Αλλά εγώ αναρωτιόμουν: Πώς κλαίω; Δεν ξέρω. Πώς θυμώνω στο θέατρο; Δεν ξέρω. Κάποιος έπρεπε να μου το μάθει αυτό. Αυτά δεν τα μάθαιναν πολύ τότε. Κάποια παιδιά είχαν ήδη κάποιες ευκολίες, κάποια άλλα όχι. Θεωρώ ότι δεν υπήρχε ιδιαίτερα παιδαγωγικός τρόπος διδασκαλίας. Δεν ήταν οι άνθρωποι τόσο εξοικειωμένοι με το πώς πρέπει να απευθύνονται στους μαθητές, όπως είναι σήμερα. Και αυτό έχει αλλάξει και μέσα από όσα έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια, με τα κινήματα και τις συζητήσεις γύρω από τις κακοποιητικές συμπεριφορές. Προς Θεού, δεν λέω ότι οι δάσκαλοί μας ήταν κακοποιητικοί. Δεν εννοώ κάτι τέτοιο. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι η δασκάλα της φωνητικής, την πρώτη μέρα που μπήκαμε στη σχολή, ρώτησε ποιοι τραγουδούν και ποιοι δεν τραγουδούν. Έδειξε κάποια παιδιά και είπε «εσύ τραγουδάς», «εσύ δεν τραγουδάς». Εμάς που θεωρούσε ότι δεν τραγουδάμε μάς έβαλε πίσω και δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μας, ώστε να μάθουμε να τραγουδάμε. Έτσι, ένα παιδί 17,5 χρονών απέκτησε μια ταμπέλα: ότι δεν τραγουδάει. Ενώ φωνή είχα, μπορούσα να τραγουδήσω. Απλώς δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί μου. Ασχολήθηκε με τα παιδιά που ήδη τραγουδούσαν και εμάς μας έβαλε πίσω. Αυτό μου δημιούργησε έναν φόβο, ο οποίος έμεινε για χρόνια. Έλεγα όχι στα μιούζικαλ εξαιτίας αυτού του φόβου. Δεν είχα, βέβαια, και τον χρόνο να κάνω φωνητική, γιατί λόγω της πολλής δουλειάς ξεκινούσα και σταματούσα. Υπήρξαν, όμως, άνθρωποι που πίστεψαν σε μένα, παρόλο που θεωρούσα ότι δεν τραγουδάω. Η Μαρσέλλου, για παράδειγμα, με τη «Μελωδία της Ευτυχίας», αλλά και τώρα ο Μιχάλης Τορέπας και ο Θανάσης Παπαθανασίου, με τους οποίους έκανα ένα τεράστιο βήμα. Μπόρεσα να χορέψω, να τραγουδήσω και, το σημαντικότερο, να το χαρώ κιόλας.

dragoumi

Η Ναταλία Δραγούμη.

Νίκος Ραζής/CNN Greece

Από τη «Μάνα είναι μόνο μία» μέχρι τη «Γη της Ελιάς» και την «Αρχελάου 5», ποιος τηλεοπτικός ρόλος θεωρείς ότι σε άλλαξε περισσότερο; Και ποιον θα ήθελες να ξαναπαίξεις σήμερα;

Ναταλία Δραγούμη: Η συνεργασία με τον Κοκκινόπουλο ήταν για μένα σταθμός. Μέχρι τότε είχα ξεκινήσει με πιο τηλεοπτικά πράγματα, με τα τρικάμερα που υπήρχαν τότε –δεν ξέρω αν υπάρχει πλέον αυτή η έννοια– και πέρασα σε κάτι πιο κινηματογραφικό. Θεωρώ ότι ο Κοκκινόπουλος έφερε τον κινηματογράφο στην τηλεόραση. Με βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός ότι είχε την κάμερα στο χέρι. Ήταν η πρώτη φορά που το ένιωθα αυτό. Η κάμερα ακολουθούσε τον ηθοποιό, σχεδόν έκλεβε στιγμές του, και δεν έπρεπε εκείνος να στέκεται μπροστά σε ένα συγκεκριμένο κάδρο για να παίξει. Αυτό με απελευθέρωσε. Μου άρεσαν πολύ οι ρόλοι που έπαιξα εκεί. Μια σειρά-σταθμός για μένα ήταν και η «Καρδιά ενός αγγέλου», του Στράτου Μαρκίδη, με τον Νίκο Νινιό και τον Πασχάλη Τσαρούχα. Ήταν η ιστορία, βασισμένη στο βιβλίο της Αναστασίας Κορινθίου, στην οποία ο άντρας μου, ο Νίκος Νινιός, έδινε το παιδί μου για εμπορία οργάνων. Αυτό με σημάδεψε, γιατί είχα μόλις γεννήσει το πρώτο μου παιδί και μπορούσα να νιώσω στο πετσί μου τι σημαίνει κάτι τέτοιο. Ταυτόχρονα, όμως, περνούσαμε καταπληκτικά. Πηγαίναμε εκτός έδρας, κάναμε εκδρομές στα Γιάννενα, στη Βυτίνα. Υπήρχε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Αυτό που συνέβαινε σε εκείνη τη γυναίκα το έβλεπα μέσα στη φύση, αλλά παράλληλα γελούσαμε. Δεν είναι στόχος να στενοχωριέσαι όταν παίζεις δυσάρεστους ρόλους. Είναι μέρος της τεχνικής να βρίσκεις την αλήθεια, όπως πολύ ωραία μου είχε πει και η Μαίρη Αρώνη, αλλά να μπορείς και να μπαινοβγαίνεις σε αυτήν. Να μη στενοχωριέσαι τόσο ώστε να πάθεις κάτι οργανικό, παθολογικό.

Η αλήθεια είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην υποκριτική. Πώς την αντιλαμβάνεσαι εσύ στη θεατρική πράξη;

Ναταλία Δραγούμη: Είναι μια τεχνική και η αλήθεια του θεάτρου. Δεν σημαίνει ότι χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα. Όπως έλεγε και ο Στανισλάφσκι, αν είσαι στη σκηνή και παίζεις, για παράδειγμα, την Οφηλία στη σκηνή της τρέλας, και έχεις εκστασιαστεί τόσο ώστε, αν σε φωνάξει κάποιος «Ναταλία» και δεν γυρίσεις, τότε, όπως έλεγε, πρέπει να πας σε έναν ψυχίατρο. Γι' αυτό σου λέω ότι η αλήθεια στο θέατρο είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο.

Γιατί πιστεύεις ότι η τηλεόραση δυσκολεύεται να δώσει μεγάλους ρόλους σε γυναίκες μετά τα 50; Έχει αλλάξει η αντιμετώπιση των μεγαλύτερων σε ηλικία γυναικών ή εξακολουθούν να κυριαρχούν τα στερεότυπα;

Ναταλία Δραγούμη: Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Καταρχάς, μειώνονται οι ρόλοι. Αυτό είναι το πρώτο. Δεύτερον, υπάρχει στη γυναίκα –και λέω στη γυναίκα γενικά, όχι μόνο στην ηθοποιό– ένα μεταβατικό στάδιο μετά τα 50, σαν να υπάρχει ένα σκαλοπατάκι. Κάποιες γυναίκες επιλέγουν να το κατέβουν πιο νωρίς, κάποιες αντιστέκονται. Θεωρώ ότι αυτό αποτυπώνεται και στο παρουσιαστικό και μπερδεύει λίγο τη γκάμα των ρόλων που μπορείς να παίξεις. Είναι και οι στάσεις ζωής που θα ακολουθήσεις ως γυναίκα, σε σχέση με όσα σου έχουν συμβεί και με όσα θέλεις. Αν δεν είναι ξεκάθαρο το σκαλοπατάκι που έχεις κάνει, οι ρόλοι γίνονται ακόμη λιγότεροι για μια γυναίκα άνω των 50. Γιατί μετά οι ρόλοι περιορίζονται, για παράδειγμα, στη γιαγιά ή στη μητέρα μιας γυναίκας 35-40 χρονών. Είναι ακόμη πιο λίγοι. Αν, πάλι, θέλεις και μπορείς να παίξεις έναν ρόλο μοιραίας γυναίκας 45 ετών, κάποιος μπορεί να σε βλέπει ακόμη έτσι, αλλά δεν θα επιλέξει μια γυναίκα άνω των 50. Θα πάρει την 45άρα. Νομίζω ότι κάπως έτσι συμβαίνει.

Όταν ήσουν στο Εθνικό Θέατρο, είχες βιώσει συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ρατσιστικές απέναντί σου; Είχες ακούσει, για παράδειγμα, ότι δεν θα έπρεπε να παίρνεις κάποιες δουλειές επειδή άλλοι συνάδελφοι τις είχαν περισσότερο ανάγκη οικονομικά;

Ναταλία Δραγούμη: Εκείνη την εποχή είχα ακούσει διάφορα. Για παράδειγμα, ότι δεν θα έπρεπε να με πάρουν ως μαθήτρια του Εθνικού για να παίξω στην Επίδαυρο, στον Χορό, γιατί είχαν προτεραιότητα οι άνθρωποι που δυσκολεύονταν οικονομικά. Αυτό, όμως, δεν λειτουργεί έτσι. Πηγαίνεις εκεί για να μάθεις. Είναι σαν πρακτική. Δεν είναι αυτό το κριτήριο και σίγουρα δεν είναι το πρώτο κριτήριο. Δεν μου το επέβαλε κανείς, απλώς υπήρχε αυτή η αντίληψη. Είχα ακούσει, επίσης, από έναν καθηγητή, ηθοποιό και σκηνοθέτη, ότι αν δεν έχεις βασανιστεί στη ζωή σου, δεν μπορείς να γίνεις ηθοποιός, δεν μπορείς να γίνεις καλός ηθοποιός. Ότι πρέπει να έχεις πολύ βασανισμένα βιώματα από τα παιδικά σου χρόνια. Όλο αυτό μου δημιουργούσε ερωτήματα. Γιατί τα δικά μου παιδικά χρόνια ήταν πολύ φωτεινά και ωραία, ανάλαφρα. Εννοείται ότι χρειάζεται να έχεις βάθος για να είσαι ηθοποιός, να καλλιεργείς το πνεύμα σου, να διαβάζεις, να παρατηρείς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ένας βασανισμένος άνθρωπος ή να σου έχουν συμβεί κακοτυχίες. Δεν νομίζω ότι τέτοιες αντιλήψεις ισχύουν σήμερα. Τουλάχιστον θέλω να το πιστεύω.

Μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή και μπροστά στις κάμερες, ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα που καλείται να αντιμετωπίσει ένας ηθοποιός; Τι μπορεί να τον κάνει να αναρωτηθεί αν θέλει πραγματικά να συνεχίσει αυτό το επάγγελμα;

Ναταλία Δραγούμη: Θα σου μιλήσω και ως δασκάλα, περισσότερο, αλλά και ως μητέρα, γιατί θεωρώ ότι τα πράγματα σε μένα ήρθαν ομαλά και με τύχη. Δεν ένιωσα αδικημένη, η πορεία μου ήταν ομαλή και δεν βρέθηκα ποτέ σε απόγνωση. Πριν ξεκινήσω, μου έλεγαν ότι αυτό το επάγγελμα θέλει γερό στομάχι, και πράγματι θέλει. Ίσως ξεκίνησα σε μια περίοδο που υπήρχε μεγάλη ζήτηση, τότε που ξεκινούσε η ιδιωτική τηλεόραση. Θεωρώ, όμως, ότι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα αυτής της δουλειάς, που θα έλεγα και σε έναν νέο άνθρωπο, είναι η αντοχή στην απόρριψη. Πρέπει να την έχεις, γιατί η απόρριψη θα υπάρχει. Εξίσου σημαντική είναι η διαχείριση της επιτυχίας και της αποτυχίας. Τα θεωρώ και τα δύο στο ίδιο επίπεδο, γιατί μια κακή διαχείριση μιας επιτυχίας μπορεί να σου φέρει αμέσως την αποτυχία. Αυτό, για μένα, θέλει παιδεία. Έρχεται από πολύ βαθιά. Να μπορείς να δεις κάτι και να πεις «αυτό είναι καλύτερο από μένα» και, αντί να σε πάρει από κάτω, να πάρεις στοιχεία από αυτό, να προσπαθήσεις να το φτάσεις και να αναρωτηθείς τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο δύσκολο.

Τι άλλο κάνεις αυτή την περίοδο; Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;

Ναταλία Δραγούμη: Τώρα ξεκινάω πρόβες για τη «Σταχτοπούτα», ένα ωραίο μιούζικαλ για όλη την οικογένεια, μια χριστουγεννιάτικη παράσταση. Θα κάνω τη μητριά –δεν θα πω την κακιά μητριά. Στη διασκευή και τη σκηνοθεσία του Αναστάση Δεληγιάννη προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε λίγο και τη συμπεριφορά της. Δεν είναι απαραίτητα ωραίο να παρουσιάζουμε στα παιδιά μια απλώς κακιά μητριά. Έχουμε φτάσει στο σημείο, όταν λέμε «μητριά», να υπάρχει αμέσως μια αρνητική χροιά, ενώ η μητριά είναι μια συγγενική σχέση, όπως ο αδελφός, ο πεθερός ή ο συμπέθερος. Τη Σταχτοπούτα θα υποδυθεί η Κατερίνα Γερονικολού και η παράσταση θα ανέβει στο Athens Broadway, στην Αγία Μελετή, στο υπέροχο καινούριο θέατρο που ετοιμάζουν εκεί. Περιμένω, επίσης, να ξεκινήσουν τα γυρίσματα της σειράς «Μάντρα», που αφορά, κατά κάποιον τρόπο, την ιστορία της Θεσσαλονίκης και των προσφύγων. Είναι γραμμένη και σκηνοθετημένη από τη Μιμή Ντενίση και αποτελεί μια πολύ μεγάλη παραγωγή της ΕΡΤ. Θεωρώ ότι θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά, καθώς συνδυάζει τη μυθοπλασία με την πραγματική ιστορία. Συνεχίζω, επίσης, το ρεμπέτικο που παρουσιάζω σε διάφορους δήμους, όπου έχουμε ακόμη κάποιες παραστάσεις. Είναι μια δουλειά που έχει συνέχεια. Έχει και μουσική, αλλά εκεί δεν τραγουδάω. Αναλαμβάνω την παρουσίαση και τα κείμενα.