Ο Μιχάλης Συριόπουλος «Επί Σκηνής»: «Όταν βλέπω γύρω μου πολύ φόβο ή πολύ θάνατο, επιμένω στη ζωή»

«Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Παιδεύομαι, δηλαδή, θέλω να πω, μέσω της ψυχοθεραπείας που κάνω, που είναι το σπουδαιότερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας ενήλικας στον εαυτό του. Και μέσα από αυτό ανακάλυψα ότι η τέχνη μου ήταν διαφυγή μου για να ζήσω πράγματα τα οποία δεν τολμούσα να ζήσω στην καθημερινότητά μου».

Ο Μιχάλης Συριόπουλος βρίσκεται σε μια φάση της ζωής του κατά την οποία επιλέγει πιο συνειδητά τις καλλιτεχνικές του διαδρομές.

Έπειτα από μια αποχή δύο ετών από το θέατρο, επιστρέφει στην κωμωδία με το «Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ», έργο του Γάλλου συγγραφέα Τριστάν Πτιζιράρ, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Θησείον, σε σκηνοθεσία της Κόρας Καρβούνη, με τη Βάσω Καβαλλιεράτου και τον Στάθη Κόικα.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος μιλάει για τα προβλήματα παχυσαρκίας που είχε όταν ήταν πιο μικρός και πώς αυτό το πρόβλημα τον βοήθησε να γίνει πιο δυνατός και να προχωρήσει στην τέχνη του ηθοποιού με πιο πολλά εφόδια.

«Ήμουν ένα παχύσαρκο παιδί από την τρίτη δημοτικού μέχρι τη δευτέρα λυκείου, όπου έκανα αυτή την πρώτη θυσία να χάσω τα 36 κιλά για να μπω στο θέατρο, γιατί πριν από 21-22 χρόνια τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά στο θέατρο, πολύ πιο σκληρά. Έκτοτε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, είμαι 40 πια, δεν έχω πάρει αυτά τα κιλά. Είναι το χιούμορ μου, δεν είναι ότι φοβάμαι και έχω εμμονή σε σχέση με αυτό, είναι κάτι που δεν θα ήθελα να ξαναζήσω.

Μου αρέσει να είμαι άνετος με το σώμα μου, όχι για το θέατρο, για μένα. Δεν το θυμάμαι πια τόσο έντονα όσο φαντάζει όταν το λέω, γιατί είναι αρκετά χρόνια πίσω, όμως προσέχω τη διατροφή μου και γυμνάζομαι. Δεν νομίζω, όμως, ότι αυτό έχει να κάνει με τον φόβο που είχα κάποτε, αλλά με το πώς θέλω να είμαι, προκειμένου να είμαι άνετος».

Η παράσταση ακολουθεί τον Ερίκ, έναν άνδρα που έχει μετατρέψει την ανακοίνωση χωρισμών σε επάγγελμα, αναλαμβάνοντας για λογαριασμό άλλων το δύσκολο έργο να πουν αυτό που οι ίδιοι δεν τολμούν.

Όταν, όμως, καλείται να ανακοινώσει έναν χωρισμό που τον φέρνει αντιμέτωπο με τη δική του προσωπική ιστορία, η επαγγελματική του δραστηριότητα μπλέκεται με το παρελθόν του.

Στη συζήτησή μας, ο ηθοποιός μιλά για το χιούμορ που μπορεί να κρύβει ο ανθρώπινος πόνος, για τη δουλειά που έχει κάνει με τον εαυτό του και για τη σχέση του με το θέατρο, το οποίο από μέσο διαφυγής έχει γίνει τρόπος ουσιαστικής επαφής με τη ζωή του.

Μας περιγράφει επίσης ένα απίστευτο σκηνικό που έζησε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του.

Θυμάται την απόφασή του να αφήσει τη Θεσσαλονίκη και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για να κατέβει στην Αθήνα, ακόμη και χωρίς χρήματα, αφηγείται την ιστορία με το εικοσάευρο που έφαγε ο σκύλος του και εξηγεί γιατί επιμένει να δίνει στους νέους ανθρώπους που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί την ευκαιρία να δοκιμάσουν, γνωρίζοντας όμως από την αρχή τις δυσκολίες του επαγγέλματος.

«Κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη, μια πανέμορφη πόλη, η οποία στον δικό μου τομέα έχει ένα ταβάνι, όπου με έπιασα κάπου στα 30 να είμαι, πώς να πω, γκρινιάρης σε σχέση με το τι θα γινόταν αν κατέβαινα στην Αθήνα, τι θα κάνω. Ήμασταν και στη βαθιά κρίση τότε, που ήμασταν απλήρωτοι, ήταν τα capital controls, και πήρα, με αφορμή την πρόταση του Θωμά Μοσχόπουλου για τη «Δίκη του Κάπα», πήρα το ρίσκο να διακόψω το συμβόλαιό μου στο Κρατικό Θέατρο, όπου είχα πρωταγωνιστικούς ρόλους, και να κατέβω στην Αθήνα, χωρίς χρήματα.

Δηλαδή, έφταναν ίσα για να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου με απλήρωτες πρόβες στην Αθήνα που θα ερχόμουν και τα λοιπά, ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. Η αλήθεια είναι ότι ο Πάρης, ο σκύλος μου, όντως έφαγε το εικοσάρικο, το οποίο ήταν ρέστα από τον μεταφορέα, και βρέθηκα σε ένα σπίτι καινούριο με κούτες, ένα σκισμένο εικοσάρικο και τον Πάρη πολύ χαρούμενο που έπαιξε με αυτό. Εντάξει, το διακωμωδώ τώρα και τότε το διακωμώδησα, γιατί το κόλλησα και με πολύ τρόμο πήγα στον περιπτερά να πάρω τσιγάρα και το πήρε το εικοσάρικο.»

Η συνέντευξη με τον Μιχάλη Συριόπουλο:

Στο «Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ» υποδύεστε έναν άνθρωπο που έχει κάνει επάγγελμα το να ανακοινώνει σε άλλους ανθρώπους ότι η σχέση τους τελείωσε. Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σε έναν τέτοιο ήρωα; Η κωμική πλευρά της ιδέας ή το γεγονός ότι πίσω από αυτή την παράδοξη επιχείρηση κρύβονται ο φόβος, η μοναξιά, η δυσκολία μας να πούμε οι ίδιοι αυτό που πραγματικά θέλουμε; Και τελικά, πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό να μιλά για τους χωρισμούς των άλλων χωρίς να αναγνωρίζει κάτι από τον εαυτό του;

Μιχάλης Συριόπουλος: Θα υποδυθώ, λοιπόν, τον Ρικ, έναν τύπο ο οποίος έχει ανοίξει μια ΑΕ, μια εταιρεία για να χωρίζει τους ανθρώπους. Θα το προδώσω αυτό: έχει ανοίξει αυτή την εταιρεία επειδή τον παράτησε η κοπέλα του πριν από επτά χρόνια και κάνει αυτή τη δουλειά κρυφά. Πίσω από αυτή την πολύ πονεμένη, την πονεμένη κρυφή του ιστορία, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πάρα πολύ κυνικά το χιούμορ, προκειμένου να δείξει τον σαδισμό που μπορεί να κρύβεται πίσω από το χαμόγελο ή τη σκληρότητα, το να χωρίζει τους ανθρώπους, κάτι που δεν του συνέβη του ίδιου, αφού η γυναίκα του, η κοπέλα του, τον άφησε χωρίς να του εξηγήσει. Μια ωραία πρωία, όμως, πάει να χωρίσει την κοπέλα που τον παράτησε.

Και τη συναντάει μπροστά του και επιστρέφει και το αγόρι που ήθελε να την παρατήσει, και βρίσκονται και οι τρεις στο ίδιο σπίτι. Τώρα, το πόσο δύσκολο είναι να τον υποδυθώ αυτό ή αν αναμοχλεύω πράγματα από το δικό μου παρελθόν... Σίγουρα, κατά τη διάρκεια των προβών, όλοι μας αναμοχλεύουμε ιστορίες, πράγματα που μπορεί να μας έχουν συμβεί και εμάς στο παρελθόν, γύρω από αυτό το θέμα του χωρισμού, το οποίο είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα στις ανθρώπινες σχέσεις. Και ένα θέμα προς σκέψη για τη σημερινή εποχή, που οι άνθρωποι ή χωρίζουν πολύ εύκολα ή δεν κάνουν σχέσεις μόνιμες.

Έχεις πει ότι κάποτε έκανες θέατρο για να αφήσεις τα προσωπικά σου προβλήματα έξω από την πόρτα, ενώ σήμερα αισθάνεσαι μάλλον ότι το θέατρο έχει αρχίσει να συμβαδίζει περισσότερο με τη ζωή σου. Τι άλλαξε μέσα σου ώστε, από ένας τρόπος διαφυγής, το θέατρο να γίνει πλέον ένας τρόπος να κοιτάς κατάματα τον εαυτό σου;

Μιχάλης Συριόπουλος: Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Παιδεύομαι, δηλαδή, θέλω να πω, μέσω της ψυχοθεραπείας που κάνω, που είναι το σπουδαιότερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας ενήλικας στον εαυτό του. Και μέσα από αυτό ανακάλυψα ότι η τέχνη μου ήταν διαφυγή μου για να ζήσω πράγματα τα οποία δεν τολμούσα να ζήσω στην καθημερινότητά μου.

Τώρα, πιο άμεσα, το κομμάτι της τέχνης μου έχει πάρει τη διάσταση που του πρέπει και απολαμβάνω όλους τους χυμούς του με χαρά και δημιουργικότητα, όχι με πόνο.

Έχεις πει ότι στα 17 σου έχασες 36 κιλά, επειδή πίστεψες πως για να μπεις στο θέατρο έπρεπε πρώτα να αλλάξεις την εικόνα σου. Και σήμερα συνεχίζεις να έχεις μια δύσκολη σχέση με τα κιλά και την εικόνα του σώματός σου. Κοιτάζοντας τον Μιχάλη που ήσουν τότε και τον άνθρωπο που είσαι σήμερα, νιώθεις ότι κατάφερες πραγματικά να συμφιλιωθείς με το σώμα σου ή ένα κομμάτι εκείνου του παιδιού που πίστεψε ότι έπρεπε να αλλάξει για να αξίζει να γίνει ηθοποιός παραμένει μέσα σου;

Μιχάλης Συριόπουλος: Κοίταξε να δεις, ναι, ήμουν ένα παχύσαρκο παιδί από την τρίτη δημοτικού μέχρι τη δευτέρα λυκείου, όπου έκανα αυτή την πρώτη θυσία να χάσω τα 36 κιλά για να μπω στο θέατρο, γιατί πριν από 21-22 χρόνια τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά στο θέατρο, πολύ πιο σκληρά. Έκτοτε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, είμαι 40 πια, δεν έχω πάρει αυτά τα κιλά. Είναι το χιούμορ μου, δεν είναι ότι φοβάμαι και έχω εμμονή σε σχέση με αυτό, είναι κάτι που δεν θα ήθελα να ξαναζήσω.

Μου αρέσει να είμαι άνετος με το σώμα μου, όχι για το θέατρο, για μένα. Δεν το θυμάμαι πια τόσο έντονα όσο φαντάζει όταν το λέω, γιατί είναι αρκετά χρόνια πίσω, όμως προσέχω τη διατροφή μου και γυμνάζομαι. Δεν νομίζω, όμως, ότι αυτό έχει να κάνει με τον φόβο που είχα κάποτε, αλλά με το πώς θέλω να είμαι, προκειμένου να είμαι άνετος.

Είχες περιγράψει την κάθοδό σου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα ως ένα μεγάλο ρίσκο. Άφησες το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, πήρες τα πράγματά σου και τον σκύλο σου και έφτασες μόλις με 20 ευρώ στην τσέπη, τα οποία μάλιστα τα έφαγε ο σκύλος.

Μιχάλης Συριόπουλος: Ναι, ισχύει.

Θες να μου πεις πώς έγινε αυτό το πράγμα;

Μιχάλης Συριόπουλος: Κοίτα, ναι, κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη, μια πανέμορφη πόλη, η οποία στον δικό μου τομέα έχει ένα ταβάνι, όπου με έπιασα κάπου στα 30 να είμαι, πώς να πω, γκρινιάρης σε σχέση με το τι θα γινόταν αν κατέβαινα στην Αθήνα, τι θα κάνω. Ήμασταν και στη βαθιά κρίση τότε, που ήμασταν απλήρωτοι, ήταν τα capital controls, και πήρα, με αφορμή την πρόταση του Θωμά Μοσχόπουλου για τη «Δίκη του Κάπα», πήρα το ρίσκο να διακόψω το συμβόλαιό μου στο Κρατικό Θέατρο, όπου είχα πρωταγωνιστικούς ρόλους, και να κατέβω στην Αθήνα, χωρίς χρήματα.

Δηλαδή, έφταναν ίσα για να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου με απλήρωτες πρόβες στην Αθήνα που θα ερχόμουν και τα λοιπά, ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. Η αλήθεια είναι ότι ο Πάρης, ο σκύλος μου, όντως έφαγε το εικοσάρικο, το οποίο ήταν ρέστα από τον μεταφορέα, και βρέθηκα σε ένα σπίτι καινούριο με κούτες, ένα σκισμένο εικοσάρικο και τον Πάρη πολύ χαρούμενο που έπαιξε με αυτό. Εντάξει, το διακωμωδώ τώρα και τότε το διακωμώδησα, γιατί το κόλλησα και με πολύ τρόμο πήγα στον περιπτερά να πάρω τσιγάρα και το πέρασε το εικοσάρικο.

Αλλά τα πράγματα ήρθαν με τον καιρό, βασικά όχι με τον καιρό, τα πράγματα ήρθαν πολύ γρήγορα και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Και είμαι υπέρ της άποψης ότι «πέσε, αλλά σήκω», να μας πεις πώς ήταν να πέσεις, να μη μείνεις εκεί, σε όλους τους τομείς.

Έχεις περάσει από πολύ διαφορετικούς ρόλους, από τον Κάφκα και τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» μέχρι την τηλεόραση, ενώ παράλληλα διδάσκεις νέους ηθοποιούς. Μίλησέ μας, λοιπόν, για αυτό. Τι γίνεται εδώ μέσα στο General Acting Studio;

Μιχάλης Συριόπουλος: Το General Acting Studio, λοιπόν, ήταν άλλο ένα ρίσκο που πήρα πάλι σε περίοδο που δεν είχα να φάω. Άνοιξε μέσα στη βαθιά εποχή του κορονοϊού. Γενικότερα, εγώ όταν νιώθω, αυθόρμητα το κάνω, ασυναίσθητα, όταν βλέπω γύρω μου πολύ φόβο ή πολύ θάνατο, επιμένω στη ζωή.

Επομένως, άνοιξα αυτό το εργαστήρι πριν από επτά χρόνια, το οποίο απευθύνεται σε ανθρώπους που αγαπούν το θέατρο. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 16 τμήματα, όπου είναι ερασιτέχνες άνθρωποι που ή δεν έχουν καμία σχέση ή θέλουν να εξερευνήσουν κάτι γι’ αυτό, με ετήσια τμήματα τα οποία οδηγούνται σε παράσταση ή με σεμιναριακά τμήματα που απευθύνονται σε επαγγελματίες ηθοποιούς ή για παιδιά τα οποία θα δώσουν εξετάσεις σε δραματικές σχολές και τα προετοιμάζουμε.

Σε αυτό το ταξίδι που άρχισε με εμένα μπήκαν σιγά σιγά πολύ ωραίοι άνθρωποι, όπως ο Πάνος Ολουκαΐδης, η Γιούλη Τσεγκαράκη, η Χρύσσα Ητουμανίδου, ο Αυγουστίνος Κουμούλος, και μου κάνουν την τιμή και έρχονται και πιο μεγάλα ονόματα, αν μου επιτρέπετε μέσα σε αυτό, όπως είναι ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο Χρήστος Ουγγαρέζος, ο Κωνσταντίνος Μάρκελος, η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου.

Και είναι ένα όνειρο που έχει πάρει σάρκα και οστά, μια φωλιά, όπως λέω κι εγώ, όπου γίνονται τα πράγματα όπως ονειρεύομαι και είναι η βασική μου δουλειά, μπορώ να σου πω.

Τώρα, όσον αφορά τους ρόλους μου, ναι, ξέρεις, κάποτε έκανα, δηλαδή, μεταξύ 20 και 30 χρονών, τύχαινε να δουλεύω σε παιδικό θέατρο, σε βραδινή παράσταση και σε μπαρ θέατρο την ίδια μέρα και ταυτόχρονα το μεσημέρι να κάνω πρόβες για το επόμενο βραδινό θέατρο. Επομένως, είναι αρκετοί πια οι ρόλοι στο θέατρο όλα αυτά τα χρόνια και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

Ξέρεις, είμαι σε μια φάση στη ζωή μου όπου έχω κάνει μια αποχή δύο ετών για να δω τι μου λέει πια το θέατρο και πώς θέλω να είμαι εγώ μέσα σε αυτό και χαίρομαι πολύ που μου ήρθε αυτή η πρόταση από την Κόρα Καρβούνη για μια κωμωδία, γιατί με τη Βάσω κάνω πρώτη φορά κωμωδία, με πολύ ωραίους συνεργάτες, με τον Στάθη τον Κόικα και τη Βάσω την Καβαλλιεράτου, και υπέροχους συνεργάτες, όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς, και ανυπομονώ, ανυπομονώ σαν μωρό παιδί. Δηλαδή, νιώθω ότι ξαναβρήκα τη χαρά μου.

Ξέρεις, εγώ δουλεύω πάντα από ένστικτο και με ένστικτο και όταν το ένστικτό μου δεν είναι καλά, δεν μπορώ να κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια. Έχω αυτό το καλό-κακό. Επομένως, μου αρέσει που έχω την πολυτέλεια πλέον να κάνω ένα off από κάτι για να πάω κάπου όταν το νιώθω, και τώρα το νιώθω.

Έχεις μια εμπειρία στον χώρο, είσαι τόσα χρόνια ηθοποιός και λοιπά. Αν είχες έναν φίλο ή μια φίλη που είναι 18 χρονών και ξεκινάει τώρα να μπαίνει σε αυτό το τριπάκι του ηθοποιού, της δραματικής τέχνης, του θεάτρου, της τηλεόρασης και λοιπά, τι θα του έλεγες; «Κάν’ το»; Θα του έλεγες «μην το κάνεις»; Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα νέο παιδί;

Μιχάλης Συριόπουλος: Εντάξει, να δεις, όπως σου είπα, εδώ στο General Acting Studio λειτουργούν τους θερινούς μήνες τμήματα για εκκολαπτόμενους ηθοποιούς, για παιδιά τα οποία προετοιμάζουμε για δραματικές σχολές. Πλέον έχω την πολυτέλεια να σταματάω πολλούς ανθρώπους που νιώθω ότι δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Αρχικά, από τα πρώτα μου μαθήματα είναι να τους ενημερώσω σε τι χώρο πάνε να μπουν, πόσο της εκατό ανεργία υπάρχει, πόσο δύσκολο είναι όχι μόνο να μπεις σε δραματική σχολή αλλά να βγεις και μετά να επιβιώσεις από αυτό.

Αν αυτά τα παιδιά, παρ’ όλη την τρέλα που ζούμε, νιώθω ότι το θέατρο αυτή τη στιγμή είναι λίγο μια... Πώς να το πω για να μην παρεξηγηθώ; Οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να βλέπουν γρήγορα viral βιντεάκια, να έχουν την πολυτέλεια να τα κουνήσουν για να δουν τι θα γίνει. Το θέατρο είναι μια διαδικασία η οποία θέλει χρόνο, δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη και είναι η τέχνη της επανάληψης. Κάθε βράδυ οφείλεις να παίρνεις την ιστορία από την αρχή, να πεθαίνεις στην υπόκλιση και να ξεκινάει την επόμενη μέρα.

Όταν ενημερώσω ένα παιδί και βλέπω στα μάτια του την ίδια φλόγα, δεν μπορώ παρά μόνο να του δώσω ό,τι μπορώ περισσότερο, προκειμένου να πετάξει και να βρει τον δικό του δρόμο. Και το πιστεύω αυτό, γιατί και εμένα στα δικά μου χρόνια ήταν δύσκολο και μου έλεγαν ότι πρέπει να πάρεις ένα πτυχίο για να είναι σαν δεύτερη δουλειά το θέατρο. Και πείσμωσα και είπα ότι εγώ θα επιβιώσω από αυτό και όντως από αυτό επιβιώνω, και αν όχι από αυτό, από παρακλάδια του.

Επομένως, θεωρώ πάρα πολύ βάρβαρο το να κόψεις από κάποιον τα φτερά του και να του μείνει απωθημένο. Νομίζω ότι αυτή η ζωή είναι τόσο μικρή για να έχουμε απωθημένα, που είναι πολύ άδικο. Αλλά τα αντιμετωπίζω με αλήθεια και γενναιοδωρία.