Κλέλια Ανδριολάτου: Θλιβερό να σχολιάζουμε σεξιστικά κάτι που είναι απλώς ένα ανθρώπινο σώμα

«Όταν είχα επιχειρήσει με την μητέρα μου να ταξιδέψω στο Παρίσι και στο Λονδίνο σε μια πολύ τρυφερή ηλικία αντιλήφθηκα το πόσο ανταγωνιστικός είναι αυτός ο χώρος, ο χώρος του μόντελινγκ».

Σήμερα αυτό έχει αλλάξει ριζικά για την ίδια:

«Τώρα, όμως, όταν πηγαίνω σε μια οντισιόν νιώθω μια σιγουριά. Ξέρω ότι θα δώσω το 100% και, αν δεν με πάρουν, είναι εντάξει· μπορεί απλώς να μην ήταν για μένα. Δεν το εκλαμβάνω ως απόρριψη, καταλαβαίνεις. Λέω ''οκ, αν δεν κάτσει, δεν έκατσε''. Άρα μάλλον στα αλήθεια δεν το νιώθω σε καμία περίπτωση, γιατί προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Δεν σου λέω πως δεν θα με πειράξει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις αλλά προσπαθώ να το εξηγήσω.»

Μιλά ανοιχτά για την έννοια της ομορφιάς, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν την αντιμετωπίζει ως δεδομένο ή πλεονέκτημα:

«Δουλεύω σκληρά, ασταμάτητα. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική εμφάνιση. Τώρα, επειδή είπες ότι η ομορφιά δεν είναι το παν — προφανώς δεν είναι. Αλλά η ομορφιά είναι κάτι σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου. Γιατί όταν νιώθεις όμορφος, έχεις μια φωτεινή διάθεση.

Το να νιώθεις όμορφος δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση. Είναι κλισέ, αλλά είναι και αλήθεια. Δηλαδή, μπορεί κάποιος να μου λέει ότι είμαι όμορφη και εγώ να ξυπνήσω ένα πρωί και να νιώθω χάλια. Ή αντίθετα, να ξυπνήσω και να πω ''σήμερα νιώθω πολύ όμορφη''. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με το πώς νιώθω εσωτερικά».

Απέναντι στα social media και στα σχόλια για το σώμα, η στάση της είναι ξεκάθαρη και αιχμηρή:

«Κοίταξε, όταν υπάρχουν τα social media, είμαστε αναγκαστικά αντιμέτωποι με κάποια πράγματα. Υπάρχουν απόνερα και υπάρχουν και όρια. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, όταν ανεβαίνουν πιο καλοκαιρινές φωτογραφίες, έρχονται και τα αντίστοιχα σχόλια. Και αυτό, δυστυχώς, είναι μια εικόνα της κοινωνίας που δεν μου αρέσει. Νιώθω ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μικρότητα σε αυτό το κομμάτι, κάτι που δεν το συναντάς τόσο στο εξωτερικό. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να σχολιάζουμε τα αυτονόητα. Γιατί να μη δεχόμαστε ότι πρόκειται απλώς για ένα ανθρώπινο σώμα;

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με την Κλέλια Ανδριολάτου:

Είχες δεχτεί πολλή απόρριψη στην αρχή, όταν ξεκινούσες, τότε ήσουν 17 χρονών. Πώς αντιμετωπίζεις την απόρριψη στη ζωή σου τώρα πλέον που έγινες γνωστή; Υπάρχει απόρριψη ακόμα; Βοήθησε η φήμη σε αυτό, δεν βοήθησε, δεν έπαιξε καμία σημασία; Πώς το βιώνεις όλο αυτό;

Κλέλια Ανδριολάτου: Κοίταξε να δεις. Οταν είχα επιχειρήσει με την μητέρα μου να ταξιδέψω στο Παρίσι και στο Λονδίνο σε μια πολύ τρυφερή ηλικία αντιλήφθηκα το πόσο ανταγωνιστικός είναι αυτός ο χώρος και σκέφτομαι τώρα πια και που δεν είναι όμως;

Ωστόσο, άνοιξε μια σημαντική πόρτα για μένα, την οποία αξιοποίησα. Πλέον δεν βιώνω την απόρριψη με τον ίδιο τρόπο. Καταρχάς, εκείνη η απόρριψη ενδεχομένως είχε να κάνει και με το ότι βρισκόμουν σε έναν χώρο που δεν μου ταίριαζε απόλυτα. Δεν είχα «κουμπώσει» στο μόντελινγκ. Οπότε, ίσως, να μην είχα δώσει και το 100% του εαυτού μου — κι έτσι η απόρριψη ήταν διαχειρίσιμη.

Τώρα, όμως, όταν πηγαίνω σε μια οντισιόν νιώθω μια σιγουριά. Ξέρω ότι θα δώσω το 100% και, αν δεν με πάρουν, είναι εντάξει· μπορεί απλώς να μην ήταν για μένα. Δεν το εκλαμβάνω ως απόρριψη, καταλαβαίνεις. Λέω «οκ, αν δεν κάτσει, δεν έκατσε». Άρα μάλλον στα αλήθεια δεν το νιώθω σε καμία περίπτωση ,γιατί προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Δεν σου λέω πως δεν θα με πειράξει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις αλλά προσπαθώ να το εξηγήσω.

Ξέρω ότι κάνεις χορό. Χορεύεις, αρέσεις πάρα πολύ. Πόση σημασία έχει για σένα ο χορός στη δουλειά σου; Πώς δηλαδή επηρεάζει η κινησιολογία, όλο αυτό το πράγμα που έχεις καλό σώμα και λοιπά, και αν σε βοηθάει και στην ψυχολογία σου τελικά πάνω στη σκηνή και μπροστά στην κάμερα.

Κλέλια Ανδριολάτου: Με βοηθάει πάρα πολύ στη ψυχολογία μου. Η άσκηση μου φτιάχνει πάρα πολύ τη διάθεση, γι’ αυτό και την έχω καθημερινά στη ζωή μου. Ενδεχομένως να γυμναστώ ακόμη και δύο φορές μέσα στην ημέρα.

Ο χορός είναι το πάθος μου. Δεν είναι ότι είμαι καλή σε αυτό — όχι. Απλώς είναι κάτι που με γεμίζει πάρα πολύ. Μέσα από τον χορό, αισθάνομαι ότι με τους ανθρώπους με τους οποίους χορεύεις μπορεί να μην γνωρίζεσαι καν, κι όμως έρχεσαι σε μια πολύ στενή σωματική επαφή. Είναι σαν να επικοινωνείς χωρίς λόγια, μόνο με το σώμα. Κάτι που, νομίζω, λείπει από την καθημερινότητά μας.

Έχουμε γίνει άνθρωποι που δυσκολευόμαστε ακόμη και να κοιταχτούμε στα μάτια, που δεν μπορούμε να έχουμε σωματική επαφή χωρίς αυτή να σημαίνει απαραίτητα κάτι. Κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι πολύ κοντά στην ψυχή μου — αυτή η επαφή, αυτού του είδους η επαφή.

Σίγουρα τα skills είναι κάτι που πρέπει να δουλεύουμε συνεχώς. Υπάρχουν πάρα πολύ καλοί ηθοποιοί και συνεχώς εμφανίζονται νέα παιδιά, εξαιρετικά ικανά. Νομίζω ότι η δουλειά μας μοιάζει με πρωταθλητισμό: πρέπει να προπονείσαι διαρκώς. Είτε πρόκειται για τη φωνή σου είτε για το σώμα σου.

Μέσα από όλο αυτό παίρνω δύναμη και για τη δουλειά μου και νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση πάνω στη σκηνή — να ξέρω πώς να κινηθώ, πώς να σταθώ, πώς να το χειριστώ. Ή έστω να αισθάνομαι ότι μπορώ να το κάνω. Αλλά, πάνω απ’ όλα, το κάνω για την ψυχολογία μου. Και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει βαθιά.

Βλέπεις σινεμά, πηγαίνεις να δεις μια ταινία; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου σκηνοθέτες, ηθοποιοί; Αν προτιμάς το θέατρο ή το σινεμά — το ξέρω ότι μπερδεύω τις ερωτήσεις — αλλά τι πιστεύεις πως σου πάει πιο πολύ; Και αν θα έπαιζες, ας πούμε, ένα θεατρικό μονόλογο για μια ολόκληρη σεζόν, θα το έκανες ποτέ αυτό;

Κλέλια Ανδριολάτου: Λοιπόν, θα ξεκινήσω από το τέλος, γιατί έκανες πολλές ερωτήσεις. Κοίταξε, ο μονόλογος είναι κάτι που με τρομάζει πάρα πολύ. Και να σου εξηγήσω τι εννοώ: όταν είμαι στο θέατρο, αντλώ τεράστια ενέργεια και δύναμη από τους ανθρώπους γύρω μου. Αισθάνομαι πως, αν δεν υπάρχει ο άλλος, δεν μπορώ να υπάρξω ούτε εγώ. Οπότε το να σταθώ μόνη μου σε έναν μονόλογο, όπου ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι το κοινό και υπάρχει αυτή η άμεση σχέση, μου φαντάζει τρομακτικά δύσκολο.

Δεν έχω έρθει ακόμη αντιμέτωπη με κάτι τέτοιο και δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Προς το παρόν, είναι κάτι που δεν θα το επέλεγα. Θα προτιμούσα να επιλέξω μια δουλειά όπου λειτουργούμε ως ομάδα. Ίσως αυτό να έχει να κάνει και με τον τρόπο που σκέφτομαι, αλλά και με τη σχολή και την εκπαίδευσή μου. Το Ωδείο, άλλωστε, προάγει πάρα πολύ τη συλλογικότητα και το πώς υπάρχεις μέσα σε μια ομάδα.

Τώρα, όσον αφορά το σινεμά, ναι, πηγαίνω. Προσπαθώ, δηλαδή, μέσα στην καθημερινότητα όσο μπορώ. Πρόσφατα είδα τη νέα ταινία του Λάνθιμου και ενθουσιάστηκα. Τον θαυμάζω πραγματικά πάρα πολύ — λέω μπράβο στον τρόπο που τα έχει καταφέρει και στο πού έχει φτάσει. Ξεχωρίζει μέσα σε αυτό το σύμπαν και, το πιο σημαντικό, έχει δημιουργήσει το δικό του σύμπαν. Η ταινία του με ενθουσίασε.

Αγαπημένος σκηνοθέτης… θα έλεγα ο Ρόι Άντερσον. Μου αρέσει πάρα πολύ. Έχει μια ποιητικότητα μέσα από την εικόνα του· σου δημιουργεί συναίσθημα κρατώντας μια απόσταση. Είναι πολύ ιδιαίτερος και αυτό με συγκινεί.

Όσο για αγαπημένους ηθοποιούς, δεν ξέρω αν μπορώ να ξεχωρίσω. Είναι πάρα πολλοί. Θαυμάζω όλους τους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη δουλειά. Πραγματικά, μπορώ να πάω σε μια παράσταση και να συγκινηθώ απλώς βλέποντάς τους πάνω στη σκηνή. Με αγγίζει πάρα πολύ αυτό. Είμαι εύκολος κριτής — δεν είμαι αυστηρή. Είμαι καλοπροαίρετη όταν βλέπω τέχνη, γιατί γνωρίζω τον κόπο που υπάρχει από πίσω: τον ψυχικό, τον σωματικό, όλη τη διαδικασία. Και αυτό με κράτα ευάλωτη.

Πολλές φορές, ακόμη κι αν μια παράσταση δεν ήταν για εμένα — μπορεί να κλάψω στην υπόκλιση. Με συγκινεί η προσπάθεια. Δεν προτιμώ το σινεμά έναντι του θεάτρου. Προτιμώ να βρίσκομαι με ανθρώπους με τους οποίους μου αρέσει να δουλεύω. Δεν έχει να κάνει με το μέσο, είτε είναι σινεμά είτε τηλεόραση είτε θέατρο. Αυτό που γουστάρω πραγματικά είναι η ομάδα.

Μπορεί να νιώθω λίγο πιο οικεία με την κάμερα, επειδή λόγω του μόντελινγκ δουλεύω από πολύ μικρή και έχω μια εξοικείωση μαζί της. Στο θέατρο, αντίθετα, έχω ακόμη αυτή την αμηχανία του «πώς θα υπάρξω εδώ». Όμως με τον κατάλληλο σκηνοθέτη, που θα σε καθοδηγήσει, βρίσκεις τον τρόπο. Και αυτή η ανακάλυψη έχει τεράστια ικανοποίηση όταν τελικά καταφέρνεις να υπάρξεις.

Οπότε, όλα σου αποκαλύπτουν κάτι. Και, ειλικρινά, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω.

Η ομορφιά, όπως ξέρουμε, δεν είναι το παν στη ζωή. Παίζει όμως σημαντικό ρόλο σε πολλά πράγματα. Ειδικά σε επαγγέλματα όπως του ηθοποιού ή του μοντέλου. Πόσο έχεις αφεθεί στην ομορφιά ή στην ασχήμια και πόσο ορίζουν αυτά τα δύο τη ζωή σου; Επαναπαύεσαι ποτέ στην εξωτερική εμφάνιση ή μήπως αυτό σε κάνει ακόμα πιο σκληρή με τον εαυτό σου και σε κάνει να δουλεύεις πιο σκληρά;

Κλέλια Ανδριολάτου: Δουλεύω σκληρά, ασταμάτητα. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική εμφάνιση. Τώρα, επειδή είπες ότι η ομορφιά δεν είναι το παν — προφανώς δεν είναι. Αλλά η ομορφιά είναι κάτι σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου. Γιατί όταν νιώθεις όμορφος, έχεις μια φωτεινή διάθεση.

Το να νιώθεις όμορφος δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση. Είναι κλισέ, αλλά είναι και αλήθεια. Δηλαδή, μπορεί κάποιος να μου λέει ότι είμαι όμορφη και εγώ να ξυπνήσω ένα πρωί και να νιώθω χάλια. Ή αντίθετα, να ξυπνήσω και να πω «σήμερα νιώθω πολύ όμορφη». Αυτό έχει να κάνει καθαρά με το πώς νιώθω εσωτερικά.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί όταν δεν νιώθουμε καλά, μετά εμφανίζονται διάφορα προβλήματα στη ζωή μας: στον τρόπο που συσχετιζόμαστε με τους άλλους, στον θυμό απέναντι στους ανθρώπους ή απέναντι στη δουλειά μας. Τίποτα δεν μας ικανοποιεί. Οπότε, αν με ρωτάς, προσπαθώ να δουλεύω σκληρά για την καλή μου διάθεση. Και επειδή έχω καλή διάθεση, μετά αισθάνομαι και όμορφη. Το πάω δηλαδή αντίστροφα.

Τώρα, δεν ξέρω… ναι, μπορεί καμιά φορά να είναι και παγίδα. Να χρειάζεται να αποδείξεις περισσότερα. Αλλά δεν έχω ιδιαίτερα αυτή την αγωνία. Νομίζω ότι έχω αποδείξει ποια είμαι μέσα από τη δουλειά μου.

Στη σχολή μου έλεγαν συχνά, στα χρόνια της εκπαίδευσής μου, «σταμάτα να τσαλακώνεις συνέχεια τον εαυτό σου», γιατί εγώ έκανα υπερπροσπάθεια να τσαλακώνομαι ακόμη περισσότερο. Στο θέατρο, πάντως, έχω τη δυνατότητα να κάνω πράγματα που με αλλάζουν, που με μεταμορφώνουν. Στην τηλεόραση ή στο σινεμά είναι πιο δύσκολο να σε επιλέξουν για κάτι τελείως διαφορετικό.

Ίσως, λοιπόν, μέσα από το θέατρο βρίσκω και μια ισορροπία σε σχέση με αυτό.

Πώς αντιμετωπίζεις τα αρνητικά σχόλια ή τις κριτικές για τη δουλειά σου; Και γενικότερα, υπάρχει κάτι που θα ήθελες να απαντήσεις σε αυτούς που μπορεί να έχουν κάνει αρνητικά σχόλια, μπορεί να μη σε έχουν πάρει πολύ στα σοβαρά, μπορεί το ένα, μπορεί το άλλο;

Κλέλια Ανδριολάτου: Να σου πω κάτι; Δεν εισπράττω αρνητικά vibes από τον κόσμο. Δηλαδή, δεν έχω την αίσθηση ότι υπάρχει αυτή η αρνητικότητα που περιγράφεις. Αντιθέτως, με τον κόσμο έχω πολύ καλή επικοινωνία. Θα βγω έξω, θα μου μιλήσουν, θα μου στείλουν μηνύματα κορίτσια που θέλουν να δώσουν εξετάσεις σε σχολές, αγόρια, άνθρωποι κάθε ηλικίας. Και δεν νιώθω αυτό το αρνητικό κλίμα.

Τώρα, το ότι υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος στα social media είναι αδιαμφισβήτητο. Όλοι έχουν άποψη και έχουν το δικαίωμα να την εκφράζουν. Γι’ αυτό υπάρχει και αυτή η έκθεση. Αν ήθελα να κλειστώ στο σπίτι μου, θα το έκανα. Ξέρω ότι, ανεβάζοντας πράγματα, είμαι εκτεθειμένη και είμαι έτοιμη να δεχτώ ή και να απαντήσω σε σχόλια που ενδεχομένως να μη μου αρέσουν.

Όχι όμως επειδή θεωρώ ότι όλα αξίζουν απάντηση. Υπάρχει πλέον και ένα φίλτρο. Με ανθρώπους που δεν γνωρίζω προσωπικά και σχολιάζουν στα social media, δεν μπορείς να ανοίξεις πραγματικό διάλογο κάτω από ένα σχόλιο. Ο καθένας έχει την άποψή του — υπάρχει εκεί, καταγράφεται, και μέχρι εκεί.

Αν, όμως, κάποιος έρθει στον δρόμο και μου μιλήσει, μου πει κάτι πρόσωπο με πρόσωπο, θα το ακούσω. Δεν μου έχει τύχει μέχρι στιγμής κάτι αρνητικό· η αλήθεια είναι ότι έχω δεχτεί μόνο καλά σχόλια.

Κοίταξε, όταν υπάρχουν τα social media, είμαστε αναγκαστικά αντιμέτωποι με κάποια πράγματα. Υπάρχουν απόνερα και υπάρχουν και όρια. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, όταν ανεβαίνουν πιο καλοκαιρινές φωτογραφίες, έρχονται και τα αντίστοιχα σχόλια. Και αυτό, δυστυχώς, είναι μια εικόνα της κοινωνίας που δεν μου αρέσει. Νιώθω ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μικρότητα σε αυτό το κομμάτι, κάτι που δεν το συναντάς τόσο στο εξωτερικό.

Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να σχολιάζουμε τα αυτονόητα. Γιατί να μη δεχόμαστε ότι πρόκειται απλώς για ένα ανθρώπινο σώμα; Το δέχομαι ότι θα γραφτεί, γιατί εγώ το ανεβάζω. Αλλά δεν το καταλαβαίνω.

Για παράδειγμα, αυτή την περίοδο έχω να κάνω μια ταινία με μια έντονη ερωτική σκηνή. Τι διαφορά έχει αυτό από μια φωτογραφία; Η φωτογραφία είναι επίσης τέχνη. Επειδή κάτι είναι πιο εύκολα προσβάσιμο μέσω των social media, δεν καταλαβαίνω γιατί αντιμετωπίζεται τόσο διαφορετικά.

Πώς αισθάνεσαι με τις ερωτικές σκηνές και αν αυτό σε δυσκολεύει, αν είναι εύκολο για σένα, αν σε κάνει να αισθάνεσαι περίεργα ή όχι;

Κλέλια Ανδριολάτου: Δεν αισθάνομαι περίεργα. Και δεν αισθάνομαι περίεργα γιατί, μέχρι τώρα, έχω δουλέψει με ανθρώπους που δεν με κάνουν να νιώθω άβολα. Δεν ντρέπομαι, επίσης. Είμαι πολύ εξοικειωμένη με το σώμα μου και δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάνω μια ερωτική σκηνή. Αυτό που μπορεί να με προβληματίσει είναι το αποτέλεσμα: Πώς θα είναι αισθητικά και πώς θα φανεί τελικά στον θεατή.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, όμως, δεν έχω καμία δυσκολία, γιατί είναι μέρος της δουλειάς μου. Όλα είναι πολύ πρακτικά και πολύ συγκεκριμένα στο επάγγελμά μας. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που μπορεί να φαίνεται απ’ έξω. Όπως στη ζωή μου πίνω έναν καφέ, έτσι και στη σκηνή απλώς, αντί για καφέ, ακουμπάς τα χείλη ενός άλλου ανθρώπου. Για μένα είναι το ίδιο πράγμα. Δεν το ξεχωρίζω· είναι μέρος της διαδικασίας.

Τουλάχιστον για μένα, όταν βρίσκομαι σε μια ερωτική σκηνή, δεν λειτουργώ όπως στην προσωπική μου ζωή ή σε μια ιδιωτική στιγμή. Είναι μια επαγγελματική διαδικασία. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένας χορός. Μια χορογραφία που τη βρίσκεις μαζί με τον άλλον ηθοποιό και με τον σκηνοθέτη σου. Και όταν το συνεργείο είναι φιλόξενο και αντιμετωπίζει αυτές τις σκηνές με σεβασμό, όλα κυλούν ομαλά.

Ξέρω ότι κάνεις κάτι καινούργιο τώρα. Μια καινούργια ταινία που θα είναι από το εξωτερικό. Θα δουλέψεις μάλλον με ανθρώπους που έρχονται από έξω. Ποια είναι η εμπειρία σου; Τι θα δούμε; Αισθάνεσαι ότι υπάρχει διαφορά με τα ελληνικά δεδομένα; Πώς το βιώνεις αυτό το πράγμα;

Κλέλια Ανδριολάτου: Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να κάνω μια ταινία. Ο σκηνοθέτης λέγεται Adam Clark.

Στη συγκεκριμένη ταινία, οι τρεις βασικοί ήρωες είναι η Στεφανία Γουλιώτη, ο ίδιος ο σκηνοθέτης — που παίζει κιόλας — και εγώ. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ιστορία. Στόχος του σκηνοθέτη είναι η ταινία να έχει απήχηση στο εξωτερικό, καθώς και οι προηγούμενες δουλειές του έχουν πάει πολύ καλά σε φεστιβάλ.

Είναι ταινία μεγάλου μήκους και είναι στα αγγλικά. Αυτή είναι και η βασική δυσκολία της. Για μένα, μάλιστα, είναι ουσιαστικά ο δεύτερος ρόλος που κάνω στα αγγλικά. Ο ρόλος είναι αρκετά απαιτητικός, γιατί υποδύομαι μια curator και χρειάζεται να κάνω, ουσιαστικά, ιστορία της τέχνης στα αγγλικά. Οι μονόλογοι είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί. Όταν διάβασα το σενάριο για πρώτη φορά, δεν καταλάβαινα καν τι έλεγα.

Δεν έχω ζήσει στο εξωτερικό και τα αγγλικά μου είναι κυρίως αυτά του σχολείου. Κάνω μαθήματα κατά διαστήματα, αλλά δεν είναι η μητρική μου γλώσσα. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις υποκριτική σε μια διαφορετική γλώσσα, και ακόμα πιο δύσκολο να αποστηθίσεις κείμενα που είναι τόσο απαιτητικά.

Παρόλα αυτά, είναι μια πολύ ιδιαίτερη διαδικασία. Νομίζω πως, όπως ακριβώς συμβαίνει με το σώμα, έτσι και η γλώσσα, σιγά-σιγά, εκπαιδεύεται. Το είδα και από την προηγούμενη ταινία που είχα κάνει, όπου είχαμε ζήσει δύο μήνες στη Μύκονο. Την πρώτη εβδομάδα δυσκολευόμουν πολύ να επικοινωνήσω, αλλά μετά από δύο μήνες σκεφτόμουν στα αγγλικά, γιατί μιλούσα τη γλώσσα όλη μέρα.

Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα, δυστυχώς, για τους Έλληνες ηθοποιούς: ότι δεν μπορούν εύκολα να διεκδικήσουν πράγματα στο εξωτερικό λόγω της γλώσσας. Και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί θεωρώ ότι οι Έλληνες είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί. Έχουμε σπουδαίο δυναμικό, αλλά και αισθητική.

Η αισθητική, ουσιαστικά, τι είναι; Είναι το τι επιλέγω να δώσω σε μια σκηνή. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς θα εκτελέσω κάτι τεχνικά, αλλά με το ποιον δρόμο θα επιλέξω για να πω αυτό που θέλω να πω. Πιστεύω ότι οι Έλληνες έχουν αυτή την ευαισθησία και την ικανότητα. Απλώς η γλώσσα αποτελεί συχνά ένα εμπόδιο στο να βγούμε προς τα έξω.

Ελπίζω αυτό να αλλάξει. Γιατί πιστεύω ότι μας αξίζει να μπορέσουμε κι εμείς να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας.