Αλ. Ζουριδάκης: «Η αφήγηση ιστοριών είναι η ανάγκη του ανθρώπου να μοιραστεί και να ακουστεί»

«Οι παραστάσεις του Γιάννη Κακλέα είναι πάντα φρέσκες και ζωντανές», σημειώνει, υπογραμμίζοντας πως η συγκεκριμένη εκδοχή «επικοινωνεί άμεσα με τους σημερινούς θεατές».

Ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης μας εξηγεί γιατί αγαπάει τόσο το επάγγελμα του ηθοποιού:

«Έγινα ηθοποιός γιατί λατρεύω να αφηγούμαι ιστορίες. Είναι ένας τρόπος να μοιραζόμαστε εμπειρίες και να συνδεόμαστε ως άνθρωποι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία εξελισσόμαστε και ανακαλύπτουμε νέους τρόπους να βλέπουμε τον κόσμο».

Την ίδια στιγμή, δεν διστάζει να επισημάνει ότι «η κωμωδία είναι ένα δύσκολο άθλημα», εξηγώντας πως το κοινό πλέον αναζητά αλήθεια και όχι εύκολες λύσεις. Για τον ίδιο, το θέατρο παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία:

«Λατρεύω να αφηγούμαι ιστορίες», λέει, γιατί μέσα από αυτές «ανακαλύπτουμε όλα εκείνα που μας ενώνουν».

Ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης μας μιλάει ακόμη και για την νέα σειρά που θα εμφανιστεί μαζί με τον Γιάννη Μπέζο, «Σούπερ Ήρωες»:

«Είναι μια καλογραμμένη κωμωδία με αληθινούς χαρακτήρες. Στη σειρά του ΑΝΤ1 πρωταγωνιστεί ο Γιάννης Μπέζος και για μένα είναι μεγάλη χαρά που συνεργάζομαι μαζί του. Υποδυόμαστε ανθρώπους της καθημερινότητας, «ήρωες» ενός σούπερ μάρκετ, με τους οποίους πιστεύω ότι το κοινό θα ταυτιστεί».

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Τι είναι αυτό που κάνει τη «Λοκαντιέρα» του Γιάννη Κακλέα να ξεχωρίζει;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Οι παραστάσεις του Γιάννη Κακλέα είναι πάντα φρέσκες, ζωντανές και μπολιάζουν τα κλασικά κείμενα με μια νέα ορμή – αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη δική μας "Λοκαντιέρα" στο Θέατρο Τέχνης. Η ηρωίδα μας, η Μιραντολίνα, είναι μια γυναίκα με μια πολύπλευρη προσωπικότητα, η οποία διεκδικείται από έναν ανδρικό κόσμο που την αντιμετωπίζει κυρίως ως "εικόνα", αγνοώντας τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτήν. Η διασκευή του Γιάννη φέρνει το έργο στο σήμερα με μια ματιά εντελώς φρέσκια, η οποία επικοινωνεί άμεσα, καίρια και ευθύβολα με τους σημερινούς θεατές.

Πώς είναι η συνεργασία σας με τον Γιάννη Κακλέα στη διάρκεια των προβών;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Ο Γιάννης Κακλέας είναι ένας σκηνοθέτης που, ξεκινώντας τις πρόβες, ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει με το συγκεκριμένο έργο και τη συγκεκριμένη παράσταση. Αυτό σου προσφέρει μια τρομερή αισθητική και καλλιτεχνική ασφάλεια, ενώ ταυτόχρονα σου δίνει άπλετο χώρο να προτείνεις και να δημιουργήσεις. Μέσα από αυτόν τον γόνιμο διάλογο μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιού προκύπτουν πολύ δημιουργικές στιγμές, από τις οποίες αντλούμε τις ιδέες για τη δουλειά μας. Αυτό που θαυμάζω βαθιά και παρατηρώ στον Γιάννη όλα αυτά τα χρόνια, είναι η ζωντάνια και η αστείρευτη ενέργεια με την οποία αντιμετωπίζει κάθε νέο κείμενο· είναι μια ορμή που σε παρασύρει και την αγαπώ πολύ σε εκείνον.

Τι ιδιαίτερο φέρνει η μουσική στη συγκεκριμένη παράσταση;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Έχουμε δημιουργήσει μια πολύ ιδιαίτερη και ειδική εκδοχή, ένα ξεχωριστό musical στο οποίο ακούγονται γνωστά ιταλικά τραγούδια, κοντινά στην εποχή μας, καθώς η παράσταση τοποθετείται στην Ιταλία των 80s και 90s. Παράλληλα, υπάρχουν και κάποια rap κομμάτια που ερμηνεύουν η Μιραντολίνα και ο Ρομπέρτο , τα οποία μεταφέρουν την ψυχική διαδρομή των χαρακτήρων με έναν τρόπο εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Η τετραμελής ορχήστρα επί σκηνής και η μουσική του σπουδαίου Δημήτρη Παπαδημητρίου είναι πραγματικά "εκεί" μαζί μας· νιώθουμε τους μουσικούς να συνδιαλέγονται μαζί μας σε κάθε παράσταση, φωτίζοντας και τονίζοντας στιγμές του έργου που του δίνουν μια άλλη ποιότητα και ένα διαφορετικό βάθος.

Πιστεύετε ότι σήμερα το κοινό έχει μεγαλύτερη ανάγκη από κωμωδία ή από δράμα;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Ο κόσμος αναζητά το γέλιο, αλλά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είδους γέλιο έχει ανάγκη. Ο θεατής σήμερα θέλει να ψυχαγωγηθεί μέσα από ένα χιούμορ το οποίο δεν είναι εύπεπτο, αγοραίο ή βασισμένο σε φτηνές κωμικές υπερβολές. Αναζητά την ποιότητα στην κωμωδία, αυτή που πατάει σε αληθινούς χαρακτήρες και πραγματικές καταστάσεις, όπου το γέλιο προκύπτει αβίαστα. Ίσως γι' αυτό βλέπουμε τόσες δραματικές παραγωγές· γιατί η κωμωδία είναι ένα δύσκολο άθλημα. Όταν όμως το γέλιο προκύπτει οργανικά, η επικοινωνία με το κοινό αποκτά άλλη ουσία.

Τι κρατάτε πιο έντονα από την εμπειρία σας στη σειρά «The Durrells»;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Ήταν μια εξαιρετικά σημαντική εμπειρία και νιώθω πολύ τυχερός που υπήρξα μέρος αυτής της παραγωγής, με γυρίσματα τόσο στην Κέρκυρα όσο και στο Λονδίνο. Αυτό που με εντυπωσίασε και κρατώ πιο έντονα είναι η συνάντηση δύο διαφορετικών νοοτροπιών . Ήταν μαγικό να βλέπεις πώς ο βρετανικός επαγγελματισμός και η απόλυτη προσήλωση στον στόχο "συνομιλούσαν" με τον δικό μας αυθορμητισμό και τη δική μας ενέργεια. Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζαν κάθε λεπτομέρεια, σου έδινε μια τρομερή ασφάλεια και ταυτόχρονα την ελευθερία να απολαύσεις τη στιγμή.

Τι να περιμένουμε από τη νέα σειρά «Σούπερ Ήρωες»;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Βρίσκομαι σε μια πολύ ευτυχή συγκυρία, συμμετέχοντας στη σειρά "Σούπερ Ήρωες" στον ΑΝΤ1, όπου πρωταγωνιστεί ο Γιάννης Μπέζος, ένας ηθοποιός που θαύμαζα χρόνια και είναι μεγάλη μου τιμή να συνεργάζομαι μαζί του. Έχουμε στα χέρια μας μια εξαιρετικά καλογραμμένη κωμωδία που παρουσιάζει αληθινούς χαρακτήρες. Στην ουσία, είμαστε οι "ήρωες" ενός σούπερ μάρκετ, άνθρωποι της διπλανής πόρτας με τους οποίους θέλω να πιστεύω πως κόσμος θα ταυτιστεί και θα τους αγαπήσει. Δουλεύουμε εδώ και μήνες με πολύ μεράκι και ανυπομονούμε για την πρεμιέρα μας τη Μεγάλη Δευτέρα, 6 Απριλίου.

Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση από τη σκηνή;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Μέχρι τα έξι μου χρόνια ζούσα στην Κωνσταντινούπολη, την πόλη καταγωγής της μητέρας μου, η οποία ήταν καθηγήτρια στο Ζωγράφειο Λύκειο και ανέβαζε παραστάσεις με τους μαθητές της. Σε ηλικία μόλις τριών ετών, συμμετείχα σε κάποια μονόπρακτα από το έργο "Η Θέμις έχει νεύρα" του Δημήτρη Ψαθά. Αυτή η πρώτη επαφή, το να βλέπω τις πρόβες από την πλατεία και τους μαθητές να τρέχουν στις κουίντες, ήταν μια μαγική εικόνα που με καθόρισε. Είναι μια πολύ ζεστή ανάμνηση, όπου μάλλον εδράζεται και η μετέπειτα απόφασή μου να ασχοληθώ με την υποκριτική· μια εμπειρία για την οποία είμαι πραγματικά ευγνώμων.

Γιατί επιλέξατε τελικά τον δρόμο της υποκριτικής;

Αλέξανδρος Ζουριδάκης: Έγινα ηθοποιός γιατί λατρεύω να αφηγούμαι ιστορίες· ιστορίες που μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε όλα εκείνα που μας ενώνουν ως ανθρώπους. Οι κοινές αγωνίες, οι φόβοι, οι ελπίδες και τα όνειρα είναι ένας κοινός τόπος για όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, ηλικίας ή καταβολών. Είναι τα σημεία όπου είμαστε πραγματικά "μαζί". Πέρα από το γεγονός ότι η υποκριτική είναι μια βαθιά αποκαλυπτική διαδικασία —αφού όλοι μας, άλλωστε, καθημερινά υποδυόμαστε ρόλους— η αφήγηση ιστοριών είναι η ανάγκη του ανθρώπου να μοιραστεί, να ακούσει και να ακουστεί. Τελικά, αυτή η διαδικασία μας εξελίσσει και μας βοηθά να μεταβάλλουμε τη συλλογική μας συνείδηση, να ανακαλύψουμε νέες ιδέες και νέες συνδέσεις. Η τέχνη βρίσκεται σε έναν διαρκή και αναγκαίο διάλογο με την κοινωνία της εποχής της, κι αυτή η άμεση σχέση με τον θεατή είναι η πραγματική της μαγεία.